WARHOOFD
Ik bracht een dochter naar Amsterdam. En voor ik daar wegging Sarah (het jongste kleinkind)
natuurlijk nog even toegesproken. Door ervaring met haar twee voorgangsters wijs geworden, heb ik speciaal voor haar
een supersterke titanium leesbril aangeschaft. Kostprijs 756 euro!
Sarah is weliswaar een lief scheetje, maar opa JoJo interesseert haar geen bal. Alleen zijn bril. Bril op, bril af, bril op...
Zo ook die middag.
Dat is dan ook de reden dat ik later zeker weet: op dat moment mijn bril nog niet kwijt te zijn.
Vanwege de dreigende vroege vrijdagmiddag files rij ik pijlsnel en rechtstreeks naar huis, waar ik mij de rest van de dag
weer dolkomisch vermaak.
Ik mis nog niks. Achter de computer heb ik namelijk een speciale bril op mijn kop. De gewone leesbril niet nodig.

De volgende ochtend trek ik de blauwe trui van de vorige dag weer aan.
Hé, waar is mijn bril? Tijdens het ontbijt wil je toch zien wat je eet. Oh, die hangt nog boven op het brillenhaakje. Nee dus.
Hoe kan dat nou? Nergens te vinden. De grond afgespeurd, prullenbakken, alle kamers, de auto, de tuin rondgelopen,
maar eigenlijk weet ik nergens geweest zijn, want het regende de vorige dag.
Wat het huis verliest, vindt het huis terug is mijn lijfspreuk. Komt wel goed. Eerst maar boodschappen doen.
Lastig als je het boodschappenlijstje niet kan lezen.
Tegen beter weten in vraag ik in alle winkels of ze een bril hebben gevonden.

Weer thuis kijk ik nogmaals alles grondig na. Zelfs op zolder waar ik in geen weken was. De auto dan nog maar een keer.
Ja verdomd, zelfs zonder bril zie ik onder een stoel mijn brilkoordje, HOI!
Haal mijn hand open aan een scherp uitsteeksel, peuter vergeefs om de bril onder de stoel vandaan te krijgen,
maar ontdek uiteindelijk dat het een elektradraadje is van de stoelverwarming. Shit!
Een lichte paniek spoelt langzaam maar trefzeker door mijn verwarde geest. Wat nu?

Zo af en toe schiet het brillenkoordje weleens aan één kant van een brilpootje af.
De enige mogelijkheid, bedenk ik, is dan ook dat hij van mijn kop gegleden is in Amsterdam op het korte stukje lopen
naar de auto, of hier thuis naar de voordeur.
De kinderen hebben niets gevonden. "Bel het politiebureau even alsjeblieft. Als ik niets hoor is-ie weg."
Ik hoor niks. En geef het op, na nog driekeer het huis rond geweest te zijn. Balen als een stekker :-((

's Middags rond vier uur, de tijd voor mijn eerste glaasje rode wijn, kriebelt mijn arm. Krabben dus.
Ik voel een vreemde bobbel. Wie schetst mijn verbazing? Zelfs ik kan dat niet!
De vorige avond de strakke wollen trui over het hoofd uitgetrokken. Dat gaat heel moeizaam met mijn stijve lijf.
Bril ergens aan vastgehaakt. In trui blijven hangen! In mijn mouw.
Vanmorgen zonder iets te merken weer aan. Hoe stom kan een mens zijn?!
Wat het huis verliest...........
---

Note: Om uit te vinden HOE stom ik dan wel ben Googel ik "lul" en vind maar liefst 4.360.000 treffers.
Ruim vier miljoen! Bij "jo misdom" gelukkig maar 1420. Dat valt dus reuze mee. Mag geen naam hebben. Is te verwaarlozen.
Daarentegen bij "Bush" (om maar wat te noemen) 210.000.000!!! Een superlul!
Voor Balkenende 'slechts' 2.220.000 Dat valt dan weer reuze mee.