VLIEGEN
De heenreis naar Zakynthos duurde precies drie uur. Medepassagiers voor Corfu hadden pech. Moesten eerst doorreizen naar Zakynthos, een tussenlanding maken, daarna weer omhoog, noordwaarts naar Corfu. Vreemd maar waar.
De avond voor vertrek terug naar Nederland checken wij de reispapieren. Komen tot de verbijsterende ontdekking dat het nu zes uur gaat duren. ZES! ZES? Hoe kan dat? Belachelijk. Foutje? Nee.
Nadere informatie leert dat wij eerst naar het zuiden vliegen. Tussenlanding in Heraklion (Kreta) en dan terug naar het
noorden. Een omweg van drie uur. Wat een tegenvaller! En waarom?
In het naseizoen maken ze combinatievluchten. Shit! Rond halfdrie vannacht pas thuis. Hebben wij weer.

Om 17:15 (plaatselijke tijd, een uur later dan in Nederland) vertrekken we naar het vliegveld. Checken in en hangen tot
20:45 in de vertrekhal. We missen bijna het vliegtuig omdat we - met 40 minuten vertraging - een rijtje passagiers in een
KLM-vliegtuig zien stappen, terwijl onze Transavia nog niet eens op het platform staat. Hebben ze stiekem verwisseld,
blijkt. (KLM-toestel met Transavia personeel) Verder niet belangrijk. We zitten. Weliswaar met twee jankende baby's vlak voor en achter ons, maar ajb gvd vliegen! Wegwezen. Het is al laat genoeg.
"Hier spreekt uw captain. Helaas heb ik een vervelende mededeling voor u. In Heraklion staat het platform boordevol.
We krijgen geen permissie te vertrekken. Moeten minstens vijftig minuten wachten op toestemming."
Iedereen loeit van verontwaardiging. De twee krijskonijnen beginnen nog harder te brullen. Gelaten wachten we af.
Rond 22:00 zitten we in de lucht.

In Heraklion (23:00) moet de hele meute eruit. Vliegtuig wordt gecleant.
Jos en ik verdwijnen in de taxfreeshop. Drinken koffie. Doen een plasje. Wachten.
Rond middernacht, een half uur ná de aangekondigde vertrektijd, stapt de captain onverwacht de vertrekhal binnen.
"Kunt u mij allemaal goed verstaan? We hebben geconstateerd dat het controlelampje van de benzineleiding blijft branden. Daarom contact opgenomen met Schiphol. Een monteur van Kreta is al onderweg. Zal over ca drie kwartier arriveren.
Daarna hopen wij dat het euvel snel hersteld zal zijn. We houden u op de hoogte."

Om 01:00 is de monteur gearriveerd. We krijgen gratis koffie en broodjes.
We schijten bagger dat het vliegtuig afgekeurd zal worden. En wat dan? Ik ga languit op een rijtje stoelen liggen, doe een
dutje. Om halftwee komt het verlossende woord: Instappen.
We kunnen eindelijk weg. De baby's brullen de bagagevakkenkleppen open. Een stewardess loopt door het gangpad met
een telapparaatje. Ze doet het nóg een keer. Twee andere stewardessen controleren of ze wel goed geteld heeft.
Er klopt iets niet.
De klok tikt door. Twee mensen van buiten, met gele hoesjes aan, komen meetellen.
Jos en ik kijken elkaar vragend aan. Het zal toch niet waar zijn…
"Hier spreekt uw captain. Bij al het ongemak van de reeds opgelopen vertraging is er nu helaas opnieuw een probleem.
Na zorgvuldige telling blijkt dat we een passagier missen en kunnen daarom niet vertrekken."

We zien koortsachtig overleg in de voorste pantry. Dan klinkt het: "Gaat u alstublieft allemaal op de voor u bestemde stoel zitten en geef het personeel de kans opnieuw een nauwkeurige telling te verrichten."
Gelukkig, om 02:05 de mededeling dat alles in orde is. Okééééé!
Een kind, ouder dan twee jaar, blijkt op schoot gezeten te hebben, waardoor een lege stoel.
Bittere pil: Om 02:15 vertrek uit Heraklion. Tien minuten later dan de oorspronkelijke aankomsttijd op Schiphol!
Nog vier uur vliegen.
05:20 (local time) We staan aan de bagageband. Jos belt met zijn lief: We komen er aan. Lasmi is midden in de nacht wakker geworden, bemerkt mijn afwezigheid en heeft een angstig sms-je gestuurd: Waar zijn jullie?
De bagage laat uiteraard op zich wachten. Om 06:15 zitten we in de auto.
06:45 thuis. Veertien uur onderweg geweest voor een poepeindje van drie uur vliegen. Moet kunnen. Het was het waard.
Toch!

Volgende dag een mailtje uit Zakynthos: Hoop dat de reis te doen was via Kreta. Dank voor jullie bezoek.
Denk met veel plezier terug aan onze geweldige week. De zin en onzin, heerlijk, de deep talks, het ongecompliceerd samenzijn en ervaren. Ik zal het moeten missen, jullie zijn echte maatjes.
Hoop dat jullie het ook zo hebben ervaren. Voor herhaling vatbaar lijkt me. In een minder warm jaargetijde, om de knorrepot Jo tegemoet te komen. Ik heb in elk geval echt genoten, Dick.

---