VADER
Eindelijk is het zover. Ik bedoel… we gaan trouwen.
Zaterdag 2 Maart 1957. Twee jaar later is het raak. Pia in verwachting. Maar…
Sodejú, we wonen op een armetierige zolderkamer in Amsterdam. Geen stookgelegenheid.
We zijn de winter moeizaam doorgekomen met een petroleumbrandertje. Armoe. Een vochtige boel. Gelukkig krijgen we een nieuwe woning toegewezen.
Ze zijn nog aan het bouwen in Buitenveldert. Als het maar op tijd klaar komt. Ja, gelukkig.
We kunnen de kinderkamer gaan inrichten.
Zo tegen twaalf uur op Sinterklaasavond eet Pia nog een flinke portie nasi goreng. Ze heeft honger. Midden in de nacht maakt ze mij wakker.
“Ik heb zo'n pijn in mijn buik.”
“Ja, vind je het gek, als je zo laat nog zit te bunkeren.” Ik val weer in slaap. (Het kind wordt pas over een maand verwacht) Maar een half uur later beginnen we de tijd tussen de weeën op te nemen. Om vijf uur wordt een taxi gebeld. Vlug, vlug! Naar de Camperstraat.
En om negen minuten over half zeven hebben we onze dochter in de armen. Ellen Lisette, vijf pond en dertig gram. Het is 6 december 1959.
Wat een lief klein wurmpje. Vier weken te vroeg. 's Nachts leggen ze haar in de couveuse.
Je weet maar nooit. Maar als ik op bezoek kom, ligt ze bij de trotse moeder in bed.
“Wanneer mogen jullie naar huis?”
In mijn nieuwe functie van vader fiets ik naar het stadhuis om mijn dochter aan te geven.
Later in mijn eentje thuis in Buitenveldert wil ik het bundeltje papieren van de bagagedrager afhalen. Mooi niks. Verloren! Gelukkig word ik door een eerlijke vinder opgebeld.
Uiteraard heb ik het geboortekaartje zelf gemaakt. Toen nog zonder computer. En heel veel jaren gebruiken we als nieuwjaarswens een recente foto van Ellen .
Natuurlijk wordt ze als fotomodel ingezet. Er bestaat geen blijer kind.
Het begint al heel vroeg voor de naaste buren die een kinderwagenwinkel hebben.
Ik maak een folder met de tekst: we worden alweer een dagje ouder!
we krijgen noten op onze zang
we willen een box
we willen een stoel
we willen een wandelwagentje!
En later voor wasmachines, de Amro, voorpagina damesblad, aardappelpuree(!) en als uitgeleende dochter in diverse gelukkige fotogezinnetjes. Ellen is een modelkind!
En ik? Een modelvader? Denk van niet.
Daarvoor ben ik te veel weg. Werken, werken, werken. Denk weleens: kon ik het maar overdoen. Alleen in de vakanties ben ik beter op dreef.
De eerste keer is met bus en trein naar een pensionnetje in Limburg.
Al heel snel gaan we veel naar Engeland waar we lieve vrienden hebben.
Het Lake District is onze favoriete plek. Lange wandelingen over de hills en roeien in Grasmere.
We shoppen in Londen en later in Parijs als ik daar een week moet fotograferen. Maar dan wordt ze verliefd en gaat ze niet meer met ons mee. Nou vooruit... nog één keer met de auto naar Frankrijk, waar we haar met vriendje afzetten in Cassis.
Achteraf gezien was/ben ik een ouderwetse vader. Zoals míjn vader.
Als er geen echte problemen zijn, hoef je er weinig aan te doen en zorgt moeder wel dat de dagelijkse dingen in goede banen worden geleid.
Hoe anders zie ik dat tegenwoordig bij onze kleinkinderen. Daar is vader naar mijn gevoel veel nadrukkelijker op een lieve manier aanwezig.
Toen ik een tijdje geleden mijn dochter te kennen gaf, dat ik mijzelf niet zo'n beste vader vind, sprak ze dit gelukkig tegen. Ze is niet ontevreden over mij. Wat wil ik nog meer?
Dat ik haar nog heel lang gezond en gelukkig mag zien.
---
En o ja... ik was voorzitter van de oudercommissie van de kleuterschool 'De Bijenkorf'.
Dat is toch ook niet niks!
