TJA!
Velen zullen zich afvragen wat dit prachtige beeld betekend.
Door welke emoties de kunstenaar tijdens het scheppingsproces bevangen werd.
Dat er op dat moment hevige zielenroerselen aanwezig waren zal,
naar ik mag aannemen, voor elke toeschouwer duidelijk zijn nadat
tijdens de eerste waarneming de schok van ontroering enigszins is weggeëbd.
Voor zover dat al mogelijk is.
Als kunsthistoricus, recensent, is het mij een voorrecht te mogen voldoen
aan het verzoek van Museum FotoArti te Hollederbroek
een begeleidend exposé te schrijven bij de huidige tentoonstelling van
fotograaf/kunstenaar de heer Jo Misdom, beter bekend als JoJo12 te Hilversum. (Spreek uit: djòjóo undeux)
Graag wil ik beginnen voor eens en altijd duidelijk te maken welke vraag,
vragén moet ik zeggen, gesteld aan welke kunstenaar dan ook, not done zijn.
Maar al te vaak worden met name fotografen lastig gevallen met
"Wat stelt het voor, wat is het?" of nog erger: "Hoe hebt je dat gedaan?"
Alsof het slechts gaat om een technisch trucje, dat de vraagsteller graag wil weten
om het vervolgens simpelweg te kunnen na-apen.
Nee, het wat en hoe is ten ene male onbelangrijk. Het is immers een kunstwerk.
De toeschouwer staat voor de uitdaging onbevangen toe te geven aan zijn emoties.
Blij te zijn, ontroerd te worden, het mooi te vinden, in vervoering te komen,
zijn eigen wereld te scheppen met de door de kunstenaar aangereikte materie.
Zo vergaat het ook mij als ik tracht de figuratieve schoonheid in mij op te nemen.
Ik vraag mij niet af of het geslaagd is of niet. De vraag Is het mooi? komt niet in mij op.
Onzinnig. Het hangt immers in een museum. Daar is over nagedacht.
Het gebruikte coloriet is meesterlijk in zijn beheerste eenvoud.
De transparante lichtvoering verrassend speels en toch sfeervol.
Het doet mij onder anderen denken aan een doopvont
met alle heilige rituelen die daarbij behoren.
Even denk ik glimlachend aan het spel 'balletje balletje' om snel weer terug te keren
naar een gevoel van eenzaamheid, een weerspiegeling van de ziel, yin yang,
een ijle vergankelijke wereld misschien, twee halfronden waarvan de ene zich gesloten houdt
voor de leegte, het niets in de arme ander.
Anderzijds kan ik mij hierbij voorstellen dat de mensheid,
verbeeld in de subtiel gekozen stippelvorm (pointillé), uit de glazen stolp vertrokken is
op zoek naar een betere wereld.
Het voelt bijna aan als heiligschennis dit magistrale beeld te verklaren.
U moet het ervaren. Op u laten inwerken. Lang over nadenken.
Er wakker van liggen en er vooral van overtuigd en blij zijn dat al deze gevoelens
u door de kunstenaar zomaar geschonken worden.
Hij zal ongetwijfeld als Fontaine gedacht hebben: Il me faut du nouveau,
n’en fût-il point au monde.
w.g. Joachum Fernandus Bleekstra Vertettre
