TAPIJT
Hoewel ik tegen deze dag enorm had opgezien, is die niet alleen heel erg meegevallen, maar was ik 's avonds zelfs zeer tevreden met het leven, en met mijzelf in het bijzonder.

Mijn prinses vond al tijden dat het tapijt in de living, de woonkamer dus, nodig vervangen moest worden. Uiteraard was ik het met haar geheel oneens. Ik zag alleen maar onnodig werk op mij afkomen. Oké, zo hier en daar een vlekje als bijvoorbeeld de kleinkinderen weer eens te logeren waren geweest en circusje hadden gespeeld, of de visite vergeten was de stront aan de schoenen behoorlijk af te vegen. Maar een spuitbusje tapijtreiniger deed en doet wonderen naar mijn idee. En bovendien… nieuw tapijt is nóg besmettelijker. Mijn maandenlang verzet mocht helaas niet baten. Wat ze in het koppie heeft..…
Maar ondanks dat blijft het een lekker kontje.
Vandaag was het dan zover. Of eigenlijk gisteravond al. Want wie moet met zijn oude stramme lijf de kamers uitruimen?
De vloer vrij maken? De bedrading ontkoppelen van radio, tv, dvd, gvd en luidsprekers, wat allemaal keurig is weggewerkt onder het tapijt, in kabelgootjes, achter een loodzware kast waar de audioapparatuur in staat en slechts bereikbaar is via acrobatische toeren dus rugspierverrekkingen? Nou, nou?
En dat in een huis waar de bouwer ooit bedacht heeft dat je in de tuinkamer tv moet kijken (aansluiting) en ik zei de gek, die dat zonodig in de voorkamer wil. Belachelijk. En dat met zo'n stom tapijt.

Vanmorgen om acht uur stond ik stijf van de zenuwen naast mijn bed, terwijl de heren op hun gemakje pas om halftien kwamen aankakken. Een gediplomeerd tapijtlegger (mag je hopen) met een hulpje, die in zijn vrije tijd voor planoloog studeert, hetgeen ik wel toepasselijk vond gezien de vierkante meters die zo efficiënt mogelijk bedekt moesten worden.
Voor straf had ik alle zware meubelen op het tapijt laten staan, hetgeen hen tegenviel, maar na de koffie zetten ze er vaart achter en waren precies om halftwee klaar. Eigenlijk een kutklusje. Voor hun dan, want nadat de rekening per mobiel pinapparaat was voldaan, kon ik er weer gratis voor Jan Doedel tegenaan.
Vrouwlief was inmiddels allang vertrokken en kwam pas thuis toen mijn persoontje laag-bij-de-gronds languit op het nieuwe tapijt lag te kronkelen om alle draadjes weer aan elkaar te knopen. En dat niet alleen… je hebt geen idee hoeveel tijdschriften, boeken, vaasjes, cd's, dvd's, videobanden, beeldjes en allerlei prullaria van hok naar her gesleept moeten worden.
Voor zo'n klotetapijt. En wat een troep er opligt. Dus stofzuigen. Heerlijk zo'n stukkie schrijven. Even mijn gal spuien.

De bedenkster van al dit onheil is ongeveer een uurtje thuis geweest, waarin ze luidkeels ach en wee en oh wat mooi en wat ben je lief(!) liep te roepen, maar vertrok om met de kinderen te gaan dineren en afscheid nam met een dikke kus en de verwijzing dat er twee haringen in de tweede koelkast lagen (ja, we hebben er twee) en ze ook twee harde puntjes voor me had gekocht. Gut wat was ik daar blij mee, terwijl ik op mijn rug lag en zodanig werd afgeleid dat ik de plus- en min aansluitingen verwisselde zodat er later geen geluid uit de luidspeakers kwam maar des te meer uit mij. Maar toen zat ze al hoog en breed in Amsterdam op een terrasje. Toch werd ik niet lang daarna bevangen door een heerlijk voldaan geluksgevoel.
Om ca zeven uur had ik de klus vrijwel geklaard, let wel vrijwel, je moet altijd wat bewaren tot ze weer thuis zijn en nog even kan zien wat een werk het is (Ach lief, ben je nog niet klaar?) Om zeven uur dus zat ik met een fles droge witte wijn, twee haringen en knapperige broodjes in de tuin (Het was ook nog eens een bloedhete dag geweest. Dat was ik vergeten te vertellen) en was tevreden. Doodmoe, maar tevreden met mijzelf.
Naast mij zoemden nijvere bijtjes in al het moois dat ik vorige week al voor dezelfde werkgeefster had moeten planten en waarvan ik nu in mijn eentje zat te genieten. De nieuw haring smaakte verrukkelijk en de fles Muscadet, Sèvres et Maine slonk zienderogen hetgeen het leven alleen maar verrukkelijkerderder deed zijn. Wel leek het smalle paadje langs ons huis naar de voortuin vanavond heel erg smal, maar dat zal wel aan de vermoeidheid gelegen hebben.

Ik hoop je niet verveeld te hebben met dit schrijfsel, ik wilde het even kwijt, alleen… ik blijf alsnog met een minpuntje zitten.
Na al dat werk zal geen hond zien dat er nieuw tapijt ligt. Ze heeft exact dezelfde kleur gekocht. Vlekkeloos. Nog wel.