SOKKEN
Als ik de auto uitstap, zie ik op straat een witte sportsok liggen.
En even verder een onderbroek. Wie gaat op een parkeerplaats nu staan strippen? In de auto een snelle wip gemaakt?
Oké, zonder onderbroek is makkelijker, maar de logica van één sok aan en één uit begrijp ik niet. Zeker gestoord door de wijkagent. Die zie je alleen maar als hij overbodig is.
"Hé, jongeman, je staat geparkeerd op een invalidenplaats."
"Ik ben hulpbehoevend, agent."
"Dan is het goed, maar wel je sokken aanhouden hoor."
Dat vond hij dus ook vreemd.

Waar heb ik mijn boodschappenlijstje gelaten? Ah, gelukkig!
Ik pak een karretje. Getverdemme, die hoef ik niet. Daar ligt de tweede sok in. Vieze mensen, bah. Laten ze dáar een bekeuring voor geven. De kruidenier klaagt ook al. Dat zijn karretjes met grote regelmaat verdwijnen.
De mensen nemen ze mee naar huis. Zo'n ding kost hem € 400 per stuk. Hij gaat regelmatig de wijk in om zijn eigendommen uit voortuintjes te plukken.
Sommige bewoners hebben dan ook nog de moed om naar buiten te komen en pislink te vragen waar hij mee bezig is. Ja, leuk buurtje waar ik woon. Maar vooruit… nu naar de super.
En de drogist. Vreemde man. Ik kijk naar zijn voeten. Geen sokken. Bloot in sandalen! "Alles in een zakje doen, meneer?' vraagt hij.

Op de terugweg loop ik door ons park. Kom daar ingepakte bomen tegen.
Witte sokken aan. Wat ik allemaal niet meemaak vandaag!
Gelijk met vrouwlief arriveer ik voor onze deur. Ze is naar Bussum geweest.
"Ik heb sokken voor je gekocht," zegt ze.
Als het maar geen witte zijn denk ik.
"Je draagt toch alleen maar zwarte," raadt ze mijn gedachten.

---