SICILIË
Nee, ze staan niet bij een gevangenis. Voor het hek van de indrukwekkende kathedraal
van Monreale. Gebouwd in opdracht van koning Willem II van Sicilië.
Vanaf 1174 deden ze daar bijna 200 jaar over. Nu een toeristische trekpleister.

Een intrigerend mooie vrouw. Goed verzorgd. Prachtig glanzend, lang zwart haar.
Ze lijkt in gedachten.Waar denkt ze aan?
Haar blik staat op oneindig. Omfloerste ogen. Verdriet?
Haar moeder zegt iets tegen haar. Ze luistert niet. Het dringt niet tot haar door.
Is het wel haar moeder? In elk geval veel ouder. Het haar wordt bovenop al dunner.
Wat staan die vrouwen daar?
Ze zijn omringd door hoofdzakelijk toeristen. Een paar minuten later worden die verdrongen
door autochtonen. De spanning stijgt. Binnen zit een bruidspaar. Komen ze al?
De twee vrouwen staan nu aan de buitenkant van de groep toeschouwers.
De zwarte vrouw kijkt feller. Verbitterd?
Haar moeder praat onophoudelijk op haar in. Agressief.

Naast de doorgang bij het hek wacht een oude man met een getraliede stalen krat
gevuld met witte duiven. Als het bruidspaar naar buiten komt, zullen ze losgelaten worden.
Eén wordt wat ongeduldig. Kan haast niet langer wachten. Kijkt waar bruid en
bruidegom toch blijven.
Het paar loopt nu naar de uitgang. Romeo Tutti Frutti di Parma kust zijn vrouw Julia
Gorgonzola Dolce. Er klinkt gejuich. Applaus. Duiven fladderen omhoog.
De jonge bruid stapt in de auto. De bruidegom (veel ouder!) kijkt even om zich heen.
Kortstondig kruisen zijn ogen de felle blik van de nu op haar tenen staande zwarte schoonheid.
Hij moet instappen. Mist daardoor haar strakgetrokken dunne lippen, de verbeten mond
in een omhooggerukte kin. Voor de menigte onhoorbaar sist ze venijnig: "Stronzo!"
Isabella Lorenza Nastazia is zijn ex.

De auto rijdt langs haar heen. Ze wil hem niet meer zien, kijkt strak omhoog waar een
verdwaalde duif de juiste richting zoekt. Net als zij.

---