NIEUWJAAR
Op een avond voor Kerst belt hij aan. Heel vervelend
op een moment dat we naar een film kijken.
"Kijk jij maar wie er is," zeg ik.
"Nee, doe jij maar," gebaart ze.
Het is de krantenjongen van het Handelsblad.
Jongens, die tegenwoordig niet zo jong meer zijn.
Jarenlang een vriendelijke Somalische man uit het
opvangcentrum Crailo, totdat zijn verblijfsvergunning
niet meer verlengd wordt en uitgeprocedeerd verdwijnt.
Tragisch.
Daarna een kleine rondborstige vrouw op leeftijd
op een scooter, of bij slecht weer met de auto.
Een zoontje laat ze de kaartjes afgeven.
Haar financiële drang naar meer heb ik nooit begrepen.
En nu dus deze roetzwarte Afrikaan.

Doordat het even duurde voor ik opendeed
is de automatische buitenverlichting uitgegaan.
Mijn ogen, gewend aan het felle tv-licht zien in eerste
instantie alleen een blauwe trui, een wit bewegend kaartje
- nieuwjaarswens van uw krantenbezorger -
en vervolgens blinkend witte tanden die mij geluidloos
de beste wensen doen, terwijl een zwarte hand
het kaartje overhandigt.
Om zo snel mogelijk weer naar de film te kunnen kijken
scheep ik hem af met wat kleingeld uit de broekzak.

Misschien kwam het doordat ik bezig was
met het prachtig geschreven boek van Barack Obama,
waarin hij de worsteling beschrijft met zijn afkomst
en de blank/zwart verhouding in het algemeen. Dezelfde
avond al krijg ik wroeging.
Misschien ook omdat ik al jarenlang probeer
mij zo af en toe voor te stellen hoe het zou voelen
's morgens in de spiegel een roetzwart gezicht te zien.
Het mijne wel te verstaan.
Het lukt me niet. Het is onvoorstelbaar.

De volgende avond is de krant ver na zeven nog niet
bezorgd en ik bedenk dat de man daarmee weleens wraak
zou willen nemen op zo'n krentenkakker van een Gooise bal.
Wat pissig, maar toch begripsvol, zit ik net de klachtenlijn
te bellen, als ik hem aan zie komen.
Ik snel naar de deur, lach hem wat schaapachtig toe,
zeg dat hij even moet wachten, zoek koortsachtig
naar een 5 eurobiljet en vind verdorie! alleen maar 10.
Hij kijkt mij niet begrijpend aan, steekt het in zijn zak,
mompelt iets onverstaanbaars en moet daar zelf
heel hard om lachen. Alsof hij denkt: Die man is gek.
Nog nagrinnekend verdwijnt hij in het donker,
mij achterlatend met een vreemd onbestemd gevoel.
Heb ik het wéér niet goed gedaan?

Dit jaar ligt er ver vóór nieuwjaar al een 5 eurobiljetje klaar.
Zeker weten. Mooi zat!

---