van Jo Misdom met vrijwel altijd een plaatje bij een praatje

                                                                                     MAHLER
                                                                                     Het is dat ik door de lichtflitsen in mijn werkkamer, de dovenbel(!),
                                                                                     opmerkzaam word gemaakt dat er iemand voor de deur staat, anders was ik
                                                                                     de uiteraard goedbedoelde verrassing vandaag misgelopen.
                                                                                     Een in smoezelig zwart geklede man met bijpassende driedaagse stoppelbaard
                                                                                     overhandigt mij een pakketje van de United Parcel Service of America.
                                                                                     Amerika? Nee, even verderop lees ik Leeuwarden. Leeuwarden?
                                                                                     Nieuwsgierig scheur ik de stevige verpakking open. Het zal toch geen bombrief zijn?
                                                                                     Ken ik iemand in het noorden die een hekel aan mij heeft?
                                                                                     Na enig pluk en trekwerk sta ik met een prachtig doosje in mijn hand.
                                                                                     Mahler Symphonies. Kan niet anders dan van mijn Goede Neef zijn, Jan Misdom,
                                                                                     klarinettist, ergens verstopt in Tynaarlo - Drente, waar hij tot diep in de nacht bezig is
                                                                                     met kamermuziek en daar een schamele boterham mee verdient.
                                                                                     Volgens mij, oneerbiedig gezegd, poept hij zelfs muziek en hoewel zijn geruchtmakende
                                                                                     winden mij tot nu toe bespaard zijn gebleven, kan ik mij daar alles bij voorstellen.
                                                                                     Hij staat er mee op en gaat er mee naar bed.
                                                                                     Met klassieke muziek bedoel ik.
In Engeland overigens noemen ze muziek voor blaasinstrumenten 'wind music'. Dus zo onlogisch is bovenstaand proza nu ook weer niet.

Jan had al wel aangekondigd een cd op te sturen, maar ik dacht aan een simpel gekopieerd gevalletje. Dit zijn er 15. Vijftien. Originelen!
Ik spoed mij naar mijn kamer en pleur de eerste cd in het laatje van de computer.
(Als de goede man, mijn neef dus, leest dat ik de schitterende muziek verkracht door het op mijn computer af te spelen, zal hij zich
vroegtijdig in zijn graf omdraaien door zoveel wansmaak van een amuziekale 'behanger', die kennelijk nooit iets heeft bijgeleerd)
Na een half uurtje geluisterd te hebben mail ik hem:
'Goede Neef, wat kan een familieband toch mooi opbloeien. Krokussen schieten als raketten omhoog, Mahler schalt door mijn kamer.
Ik zit te genieten! 15 cd's. Het kan niet op. En ook nog met een boekje erbij zodat zelfs ik kan begrijpen wat ik hoor.
Goede Neef, wat een verrassing. Dank, veel dank. Stuur maar snel wat gegevens voor nieuwe *schuttingbladen.
Onder jubelende tonen zal ik ze met extra vreugde maken. Dank goede neef tot in de eeuwigheid. Je toegenegen neef, Jo de Behanger.
PS: Jij als kenner: Wat is de mooiste van de 15?'
*(Trouwe lezertjes weten dat ik de schutbladen ontwerp van zijn arrangementen voor blaasinstrumenten, zie daarvoor http://www.misdom.com
Hij is mij kennelijk dankbaar en wil iets aardigs terugdoen. Dat zal tijd worden, maar dit ter zijde :-))

Ich bin der Welt abhanden gekommen,
Mit der ich sonst viele Zeit verdorben,
Sie hat so lange nichts von mir vernommen,
Sie mag wohl glauben, ich sei gestorben!

Es ist mir auch gar nichts daran gelegen,
Ob sie mich für gestorben hält,
Ich kann auch gar nichts sagen dagegen,
Denn wirklich bin ich gestorben der Welt.

Ich bin gestorben dem Weltgetümmel,
Und ruh' in einem stillen Gebiet!
Ich leb' allein in meinem Himmel,
In meinem Lieben, in meinem Lied!

Geënthousiasmeerd door mijn blijde mail belt Jan mij op. Terwijl zijn aardappelen staan droog te koken
en Mahler bij mij de snelkoppelingen van het scherm blaast, vertelt hij dat ik vooral moet luisteren naar de 5e Symfonie
en dan speciaal het Adagietto dat verwijst naar het lied 'Ich bin der Welt abhangen gekommen.'  
Aan zijn stem kan ik horen dat hij van mij denkt eindelijk ontstegen te zijn aan Rob de Nijs, Corrie Brokken en/of Paul de Leeuw,
zoals hij mij ooit geheel ten onrechte heeft verweten. Maar van Greetje Kauffeld heeft hij kennelijk nooit gehoord.
In een nog niet zo lang geleden mail schold hij mij uit voor 'Barbaar Pollewop, Gehaktbal, Vlaflip, Zak Patat en Hulk.'
Wel met hoofdletters gelukkig. Daar staat tegenover dat hij zichzelf ziet als een 'Notenbreier.'
Uit zijn voegen geblazen 'Windtoeteraar' zou ik willen zeggen. Ach, laat hem maar.
Ik weet nu zeker dat hij het allemaal goed bedoelt. En zoals mijn lieve moeder zou zeggen: "Tis voor je bestwil, jongen."