van Jo Misdom met vrijwel altijd een plaatje bij een praatje

Er had ook dinsdagochtend kunnen staan. Of woensdag, of...
Mijn kop ziet er 's morgens al sinds jaar en dag hetzelfde uit. Ik word er niet vrolijk van. Ja, wie wel?
Chagrijnige rotkop. Hoog opgetrokken wantrouwende wenkbrauwen.
Door brillenglazen uitvergrote rimpelzakken onder droevige ogen. Nog even lekker pesterig herhaald
in de rand van de spiegel!
Die laaghangende mondhoek. De rechter. Ja, echt, de rechter. Spiegelbeeld, weet je wel.
Niet dat de linker zo veel vrolijkheid uitstraalt. Maar die is nog een beetje neutraal. Alhoewel...
De rechter laat geen twijfel bestaan: "Met frisse tegenzin beginnen wij de nieuwe dag."

Ik weet nog wanneer het was. Vorig jaar. Mijn geliefde zat een maand op Bali.
En in mijn eentje thuis zak ik als een mislukte pudding in elkaar. Valt er nix meer te knokken. :-)
Geen weerwoord. Geen ruzie vooral. Niks te lachen. Gewoon waardeloos. Alleen is leuk voor een dag. Of twee.
Of... nou ja... als ik eerlijk ben... een weekje is best lekker. En die tweede week weet je niet beter. :-((
Kijk, kijk, als ik aan haar denk, begin ik toch te glimlachen.
Maar als ze thuis is, zijn we het al snel weer niet met elkaar eens. Dat houd je scherp!
En niks chagrijnen! Dat pikt ze niet.

En nu -  aanstaande vrijdag - gaat ze wéér naar Bali.
Als ik er aan denk, zakken beide mondhoeken ogenblikkelijk 90 graden naar beneden.
Zelfs de bril blijft in stijl. Zo scheef als een Maleier.

                                                                         ---