van Jo Misdom met vrijwel altijd een plaatje bij een praatje

Op 7 februari jl. sta ik op mijn platje en verbaas mij
over de wonderlijke, wonderbaarlijke, wondermooie lucht.
Onecht. Een droom. Een sprookjeswereld. Surrealistisch.
Een screensaver. Bedacht door een decorschilder.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar het is alsof ik voor een diepzeeaquarium sta. Grillig gevormde oranje vissen zwemmen voorbij,
omringd door een school zwartvisjes.
In de achterondergrond een horde kleurig ongeregeld waarvan de grote vier, plus een paar warrelige plukjes, zich hebben losgemaakt.
Waterplanten staan roerloos aan de kant.

Ik maak twee foto's.
Eén om 17:38:11, de tweede twaalf seconden later
maar met de camera krap veertig graden naar links gedraaid.
Ik heb spijt niet óók het tussenliggende gedeelte te hebben vereeuwigd. Hadden we nu de overgangssituatie kunnen zien.
Het lijkt zo onwaarschijnlijk.
Het is dat ik het zelf heb gefotografeerd.
Maar zó was het. Niks gephotoshopt. Echt niet.
Je moet mij maar geloven.