LOUVRE
Vlak voor mij blijft ze staan. Waarschijnlijk getroffen door mijn schoonheid. Wat zou het anders kunnen zijn.
Plotseling last van een kriebel aan haar hals? Of voelt ze of haar zojuist verworven gouden ketting daar nog hangt?
John Husband waggelt schuin achter haar en roept amechtig:
"Mary, you said, the trail starts somewhere downstairs."
John is net zo vet als Mary. Amerikaans, dat zal duidelijk zijn.
Mary's lijf loopt naar onder toe schuin af, eindigt abrupt in wonderbaarlijk kleine voetjes, die haar buik en derrière
dankzij platgezoolde Nikies (twee maten te groot!) nog maar net in balans kunnen houden.
Met haar topzware bovenkant ziet Mary er uit als een duikelaar, die voor háar doen nog onverwacht
op elegante kleine pasjes trippelt. Stiekum hoop ik op een misstapje. Lijkt me prachtig zo'n rollebollendtollend slagschip.

John stopt hijgend naast haar, veegt zijn bezwete voorhoofd af en steunt amechtig:
"Mary, we have to go down. There it's nice and cool I hope. Bloody hot today."
Ze begeven zich in de rij van de jaarlijks meer dan zevenmiljoen bezoekers van het Louvre. Een getal dat onder meer behoorlijk
is gestegen door het boek van Dan Brown.
Duizenden bezoekers van Parijs volgen nu de speurtocht van hoogleraar Robert Langdon en Sophie Neveu van de afdeling cryptologie.
Fictie of werkelijkheid? Het zal John een rot zorg zijn. Want inderdaad... het is lekker koel beneden.

Even later staan ze voor het schilderij Het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci.
John heeft het boek niet gelezen. Mary wel. Ze fluistert: "Look at the woman at his right." (John looks gehoorzaam)
"That's Maria Magdalena, the wife of Jesus."
"Can we have a beer somewhere?" vraagt John.

---