KRIEBEL
De laatste paar maanden begon ik mij steeds meer te ergeren.
Halfbakken pogingen daar iets tegen te doen hadden weinig resultaat.
Het bleef een ongeregeld zootje. Mijn kamer. Niet op te ruimen.
In de loop der jaren bergen handel verzameld, waarvoor op de daartoe bestemde plaats geen plek meer is. Alles dichtgeslibd.
Boeken op de grond, dozen op de grond, cameratas, inpakpapier, schoenen, fotoprintpapier in meerdere formaten, fotolijsten, en op alle beschikbare richeltjes van boekenkast en bureau… hebbedingetjes. Zonde om weg te gooien.
Wat een troep. Niet af te stoffen. En tot overmaat van ramp een stoel vol kleren van eer- en gisteren. Een vreemde kriebel overviel mij. Het grote-schoonmaak-gevoel. Met de boekenkast ben ik begonnen.

Kilo's door de tijd achterhaalde computerboeken in de nieuwe klikobak gegooid.
Stapels waarom-in-vredesnaam-bewaarde tijdschriften.
Twaalf dozen met de originelen van mijn eigen schrijfsels. Weg er mee.
Het restant aan boeken opnieuw gesorteerd en tot mijn verbazing anderhalve meter plank aan ruimte gekregen. Opgeruimd staat netjes.
Ben nu aan het worstelen met dingetjes die meer gevoelswaarde hebben.
Het verleden. Papieren, foto's, brieven, notities. Emotioneel soms. Kost veel tijd.
Het meeste kan niet weg. Maar waar laat ik het weer?

Een vergeelde briefkaart uit 1951. (Voer voor een volgend stukje)
Trouwfoto's. Geboortekaartjes. Overlijdensberichten. Condoleance registers. Love letters. De tegenstellingen zijn groot.
Babyfoto's van Ellen. Een jeugdfotootje van mij. Op de achterkant heeft mijn moeder geschreven: Johan Misdom met hanglip, wou er niet op.
Moet je me daar zien staan! Lachwekkend.
Hanglip... vind je het gek met zo'n enge stomme jas. Waarschijnlijk net voor mij gekocht. Misschien wel zelf gemaakt. Moeder naaide veel. Moet hem aan voor de foto. Petje op. Stropdasje om. Dat kan je een kind toch niet aandoen.
"Even lachen, Johan." Ja, bekijk het maar.

Amsterdam, 2e v.d. Helststraat. De waranda. Slagschaduw van het hek.
En van twee drooglijnen. Eén linksboven mij op de muur, de tweede via mijn jas naar linksonder. Let op de projectie van de knijpers. Je ziet ze hangen.
Komt van hoog. Moet van de bovenbuurvrouw zijn. Wat kan mij dat nou schelen. Ik wil buiten spelen.
---

Wist je dit? Tip voor mensen die eigenlijk een leesbrilletje nodig hebben:
Afhankelijk van de gebruikte browser kan je website teksten vergroten en verkleinen met de toetsen Ctrl + of Shift + respectievelijk Ctrl - of Shift - (of alleen maar -) Een kwestie van even uitproberen.