Ik heb mijn camera nog maar nauwelijks ergens op gericht, of een naargeestig mannetje roept: "U mag hier niet fotograferen."
Later wordt mij duidelijk dat hij ook voor gids speelt en je dan 50 minuten lang naar zijn krakerige stem moet luisteren.
De tegenstelling tussen het publiek en de schilderijen is echter zo groot dat ik de drang om dit vast te leggen niet kan onderdrukken.
Het betreft hier een tentoonstelling van hyperrealistische
schilderijen waarbij de 'young and beautiful' wordt afgebeeld
in een luxueuze schijnwereld.
Een ogenschijnlijk aantrekkelijke jetset waar weelde, schoonheid
en promiscuïteit de leegte echter niet kan verhullen.
En dan zie ik de lammen en de blinden met zuinige gezichten naar
al dat bloot kijken. Gaat er een wereld voor hen open? Nee toch!
Hooguit zien ze iets waarover ze misschien ergens weleens gelezen
hebben. Onvervuld verlangen? Wat gaat er in die koppen om?
Knap geschilderd, maar............

De camera heb ik open en bloot om de nek gehangen.
Bij elke beweging die ik maak ziet hij hetzelfde beeld als ik.
Zo af en toe druk ik, achteloos een andere kant uitkijkend,
op de ontspanner. Verder ben ik afwisselend druk in de weer
met mijn lees- en vertebril. Beide handen vol zo lijkt het.
Toch krijgt een andere suppoost argwaan: "U bent toch niet
aan het fotograferen, hè?!"
"Mevrouw, ik zou niet durven."
Krijg de hik!

Er loopt een vrouw rond met een gezichtsuitdrukking alsof ze in
Sodom en Gomorrah is verdwaald. Vertwijfeld vraagt ze haar man:
"Kijkt dat nou. Is dit allemaal niet erg overdreven?"
Man haalt zijn schouders op. Bromt iets onverstaanbaars.
Hij ziet eruit alsof hij in zijn leven veel heeft gemist,
maar dat nooit zal toegeven.

---