Trouwe lezertjes weten dat ik
meermalen per dag op het aan mijn werkkamer
grenzend platje sta te mijmeren.
Soms vergezeld van een sigaartje,
want binnen roken mag niet meer van de minister.
Maar altijd met een camera,
want heel de wereld speelt zich af vlak voor mijn huis
en was al vele malen inspiratie
voor wéér, en weer, en weer een nieuw verhaaltje.
Zoals bijvoorbeeld: groen wereld oud papier

eindelijk tweede leg pijn avond

Hoewel ik een redelijk goed waarnemer ben,
al zeg ik het zelf,
was het mij nooit opgevallen dat pal aan de overkant
een paalgeest woont. De armen ten hemel geheven.

Hoelang al? Sinds kort misschien?
Ik zag het pas op de foto van de oude man,
die ik gebruikte in het vorige verhaal (ouderdom).
Ik heb weleens gehoord van de geest uit of in de fles.
Maar een paalgeest?!

Het is een stuk biels. Overeind gezet. Als een grafzerk.
De geest van een oude spoorwegwerker?
Of iemand die overreden is?
Zich voor de trein geworpen heeft?
Zijn ziel in bedwang gehouden door een stalen klem?
En dat heeft mijn overbuurman in zijn voortuin staan.
De engerd!

Bovenop ligt (toevallig?) het verbleekte huisje van een slak.
Een slakkengeest?
Kom op... het moet niet gekker worden.
Wel moet ik toegeven op zwoele zomeravonden
tientallen slakken in mijn tuin te hebben opgeraapt
en met een boogje over de heg heb gegooid,
richting buurman Overkant,
waar ze op de rijweg met een bevredigende knal
te barsten vielen,
of door een auto werden overreden.

Knisper, knasper, knuisje,
wie verbrijzelt daar mijn huisje?

---