FOTOGRAAF
Na 14 dagen stop ik bij Van Leer met ansichtkaarten inpakken .
Dat heeft weinig te maken met leerling fotograaf. Dan maar loopjongen bij een echte fotostudio.
Al snel sta ik in de doka te vergroten en afdrukken.
Hoi, ik ben op weg en verdien al 25 gulden in de week. Mijn verloofde een veelvoud. Dat prikt.
Ik schnabbel er wat bij met het maken van kinderfoto's op kermissen en leur langs feestjes en partijen. Een gulden voor een briefkaart.
Een blauwe maandag ben ik bedrijfsfotograaf bij Lindeteves, import/export machines.
Dat vindt Cor van Weele verspilde tijd. Ik mag drie maanden bij hem in de leer, daarna probeer
ik het hoofd boven water te houden als portretfotograaf in Bergen op Zoom, Amsterdam en
Eindhoven. Helaas, overal word ik ontslagen (door mensen zonder visie) wegens onbekwaamheid.
In Eindhoven ben ik inmiddels getrouwd, maar raak goddomme werkeloos, wat moet ik?
Bruidsreportages maken en de 'boer op' met kinderfotocolportage. We kunnen er van eten.
In het maandblad FOTO wordt een klein fotootje van mij opgenomen. Ben zo trots als een aap
en hang zelfs een vergroting boven de schoorsteen! Maarrrrrrrrr...
Is bruidsfoto's maken mijn toekomst?
Als door een wonder kan ik in Amsterdam bij Godfried de Groot beginnen. Hij ziet in mij zijn opvolger. Society fotograaf, portretten van artiesten en de chique van Nederland.
Bij Godfried leer ik hoe het moet. Ben de man eeuwig dankbaar. Wat ik bij hém leer, zal mijn
verdere levensloop bepalen, maar hem opvolgen is er niet bij. Hij kan er niet mee stoppen.
Ik ga terug naar de Press Art Studio waar het echte reclamewerk begint.
Modelopnamen voor de Societyshop, Helanca, advertentiefoto's voor meerdere reclamebureaus
en zo langzamerhand krijg ik een beetje naam in het wereldje. Hélaas... in loondienst veel verdienen zit er niet in.
Louis van Beurden… ook zo'n uitbuiter. Denk bij hem compagnon te worden. Zijn hele omzet
komt van míjn klanten. Maar na vijf jaar geef ik het op en stap, mét klanten, naar Thijs
Chanowski van de fabeltjeskrant.
Ik bouw daar een fotostudio, draai weer als een tierelier, maar na een jaar beweert Thijs
de omzetprovisie niet te kunnen verhogen. Volgens hem is mijn studio niet winstgevend.
Wat een oen. Ik ben het zat.
Wil verdomme nu wel eens zèlf de revenuen opstrijken van mijn harde werken.
Een groepje reclamejongens biedt mij de mogelijkheid op 2 januari 1968 een eigen fotostudio te
gaan runnen. Hirschgebouw, 3e etage, Leidseplein.
Na 13 werkgevers (dertien!) is het dan toch nog zover gekomen en de omzet is zodanig groot
dat ik al na een jaar mijn schulden kan afbetalen. Hoezo niet winstgevend!
Ik koop een grotere auto en heb inmiddels twee assistenten, waarvan Chris Steffens mij jarenlang
trouw zal blijven. Uiteindelijk zal hij de tent zelfs overnemen en in lengte van dagen voortzetten.
Het reclamewereldje is mij gunstig gezind. Ik word ingezet door bekende art-directors en schiet
foto's voor opvallende advertenties, waardoor mijn naam steeds beter bekend wordt en de omzet
door keihard werken almaar toeneemt.
Maar dat eist zijn tol. Na het 10-jarig bestaan van de studio - uitgebreid in Parijs gevierd met het hele personeel en aanhang - krijg ik het te kwaad en blijf maar eens een weekje thuis.
En nog een weekje.
In 1982 is de pijp leeg. Ik moet ermee stoppen.
Augustus is mijn laatste maand als fotograaf en in september begin ik aan een nieuwe carrière:
docent fotografie aan de MTS voor fotografie in Den Haag. Wie me dat ooit voorspeld zou
hebben, zou door mij voor gek zijn verklaard. Maar het zal de tijd van mijn leven worden.
---
