EI
Ze zit op het Leidseplein. Bij Americain. Binnen, of op het verwarmd terras.
Met een glas droge witte wijn, denk ik. Vind dat wel best. Had niet anders verwacht.
Ze blijft bij de kinderen eten. Ik bak wel een uitsmijter.
Lekker makkelijk. Hoef ik niet te koken.
"Ik kijk uit op het Hirschgebouw," zei ze aan de telefoon, "En bedacht dat mijn man daar ooit vijf jaar zijn studio had."

Tja, dat is nu veertig, vijfendertig jaar geleden. 1968 tot 1973. Veertig jaar!
Mens, wat was ik blij. Mijn eigen studio. In een ruimte die ooit de showroom was van een textieljongen. Centimeters dik blauw tapijt op de grond (waar anders!) en een mannequin die de nieuwe modellen toonde.
Een chique studio dus. Waarschijnlijk de enige reclamefotostudio met tapijt op de grond. Het was niet echt handig, maar zonde om weg te halen. Vond ik.
Voor de modellen op de set moesten we eerst een harde ondergrond maken van lange spaanplaten waar de rol achter/ondergrondpapier op kon worden uitgespreid. Anders zakten ze er met hun hakken doorheen.
Nee, niet echt handig. Maar wel chique.

Er werd ook weleens een ei gebakken. Niet op de ondergrond maar in de afwerkruimte naast de doka (spoelbak, glansmachine) waar de fotokok zich moest behelpen met een campingbrandertje.
John Nijssen, ik heb hem nooit horen klagen, terwijl het er bij andere studio's toch een stuk professioneler toeging. Later bij mij ook, in de Kerkstraat, daar hadden we een echte keuken. Maar een ei bakken deed hij overal op dezelfde manier.
Althans voor een fotoshoot.

Na een tijdje ziet de dooier van een spiegelei er voor de camera niet meer lekker uit. De glans is eraf en hij/zij verschrompelt.
John bakte daarom alleen het eiwit. Draaide er met een klein dekseltje een cirkeltje uit en op het moment dat ik tevreden was met de opstelling van het stilleven deponeerde hij daar een verse dooier in. Shoot!

---