I HAD A DREAM
Het was weliswaar een maffe, uiterst verwarrende, maar toch wel weer begrijpelijk als je al een aantal weken
onbestorven weduwnaar bent. Mirande is immers een aantrekkelijke vrouw en ik heb veel contact met haar.
Althans via uitvoerige mails waarin ze haar avontuurlijke reisbelevenissen vermeldt.
Ze is een oud student van mij. Een vrolijk en avontuurlijk tiepje. Doet o.a. luchtfotografie voor de Gemeente Amsterdam,
deed dat nog niet zolang geleden in NewYork, en nu ergens in Hong Kong als ze inmiddels niet is doorgevlogen naar Vietnam.
Vannacht hadden we afgesproken elkaar te ontmoeten in een hotelletje. Op háár naam als ik me goed herinner. En dat bleek fout.
Ik stond mijn koffertje uit te pakken, had een paar kaarsjes aangestoken en stond net met binnenpret te genieten van de dingen
die komen gingen, toen de deur ruw werd opengesmeten. Een bruut stormde dreigend naar binnen.
"Hoe ik het in mijn harses haalde?" riep hij.
Dat had ik me ook al afgevraagd, maar een man wil wel eens wat. Wat had die schreeuwlijk daar mee te maken?
De kerel was een niet onknappe ruigpoot met de spierballen van een houthakker, zodat het tussen ons in staande tafeltje -
waarop ik een mooie fles champagne, glazen en een bloemetje had klaargezet - mij niet onwelgevallig was.
Het gaf me een, waarschijnlijk vals, gevoel van bescherming. Verbijsterd keek ik de indringer aan.
"Wat doe jij in de kamer van Mirande?" vroeg hij kwaad vooroverleunend.
"Meneer, dat hoef ik u toch niet uit te leggen," riep ik dapper.
Hij begon langzaam rond het tafeltje te lopen. Na luttele ogenblikken stonden we beide aan een andere kant. De spanning steeg.
"Wie bent u?" vroeg ik uiterlijk kalm, "Waar bemoeit u zich mee."
"Ik ben de nachtportier," siste hij, "Ik ken Mirande maar jou niet."
"Nou, en?" verdedigde ik, terwijl we steeds sneller rondjes draaiden.
Op dat moment kwam Mirande binnen. De bruut verstijfde. Ze fluisterde iets in zijn linker bloemkooloor.
Hij keek haar verbaasd aan en liet zich vervolgens als een lam de kamer uitleiden.
Mirande deed de deur op slot, keek me hartverwarmend aan en kwam met open armen op mij af.
Uitgerekend op dat moment werd ik wakker en zal nooit weten wat ze gefluisterd heeft.
Wel heb ik nog lang onrustig liggen woelen die nacht.
---
Klein gedeelte uit een mail van Mirande: Ik stap vanavond laat in mijn eentje op de trein naar een noordelijk puntje, Sapa.
Het moet daar prachtig zijn, met klederdrachten, rijstvelden en mooie kleuren. Treinrit lijkt me ook spannend, al reis ik 's nachts.
Ik blijf daar een nacht overnachten, reis dan per nachttrein weer terug naar Hanoi om dan maandag overdag
naar Nha Trang te vliegen. Daar rust ik even uit op het mooiste strand van Vietnam. Ik weet nog niet hoe ik vandaar uit
naar Saigon reis. Mijn passen doen het weer prima, creditkaart niet helaas, 100 Euro is ongeveer 2 miljoen Dong
en het voelt erg goed om miljonair te zijn, haha!!
Heb vandaag nieuwe vrienden gemaakt. Een meisje, studente Engels, heeft me rondgeleid in Hanoi. Supergezellig.
Over een paar minuten ga ik eten met een nuclair ingenieur, die ik heb ontmoet in het vliegtuig van Dalat naar Hanoi.
Hij reist de wereld rond ter informatie voor zijn te bouwen kerncentrale hier in Vietnam. Japanse stijl of toch de Franse,
of misschien een mix van allebei, het is nog niet zeker....
Tegen de grens met China ligt Sapa, het centrum van de kleurrijkste etnische minderheden in Vietnam.
Mensen lopen hier in hun traditionele kostuum van stammen zoals de Hmong, Rode Dao en Tay. Hier wordt rijst geteelt,
kardemom en maîs. Ik koop een klein dekentje van mijn nieuwe vriendin, Vuuh. Ze knoopt het behendig om mijn hoofd
zoals al haar stamleden van de Hmong hier zo'n dekentje om hun hoofd hebben. Er lopen meerdere vrouwtjes zoals Vuuh
te asen op toeristen. Met een zware bamboe mand op haar rug (en ik een zware rugzak) huppelt ze voor me uit
over de markt op zoek naar een simpel regenjack. Het is een dikke mist waar je zeiknat van wordt en helaas is het zicht
beperkt tot 10 meter. Er zijn hier prachtige rijstvelden te zien, die me doen denken aan Bali, Indonesie.
Maar in deze mistige regen is het zelfs moeilijk een portretje droog te houden.
x Mirande
