DOCENT
Vanaf de eerste dag vind ik het een feest.
Nou ja, niet helemaal, ik ben best wel nerveus, moet nog bedenken hoe ik het zal aanpakken. Gelukkig had ik, om wat bij te verdienen, in mijn arme tijd al eens een aantal leerlingen les gegeven n.a.v. een kleine annonce in het blad Foto. Met een etalagepoppenkop voor de camera ben ik toen 'licht' gaan uitleggen en bedacht mijn eigen manier van aanpak die ik later 15 jaar lang met veel succes aan de studenten in Den Haag zou presenteren.
De nu allang volwassen kerels en vrouwen praten er nóg over.

Ik ging ook lesbrieven schrijven. In 1982 nog op een gewone schrijfmachine.
Daar werd ik helemaal gek van. Eén regel meer willen tikken, en dan merken dat het papier vol is. Grrrr! Roetsj eruit, nieuw vel, enz.
Om die reden was ik, denk ik, de eerste docent die een computer kocht. Inclusief een diasywheel printer 10.313 gulden en ook toen was dat veel geld.
Daar kreeg je een CP/M apparaat voor met 64K Ram geheugen(!), twee diskdrives voor 5,25”diskettes en een 12” beeldscherm, 80 karakters x 24 regels.
Samen met het programma Wordstar gaf het me de mogelijkheid er op mijn zolderkamer op los te tikken en vervolgens kopieën uit te delen aan studenten. Een zeer voldoeninggevende bezigheid. Net zoiets als nu met mijn wekelijkse verhaaltjes.

Ik begon met 1 dag lesgeven. Een jaar later 2, plus de avondschool en niet zolang daarna een derde dag voor stagebegeleiding in Amsterdam. Ik was weer een druk baasje, maar vond dat dit gedoe niets met werken te maken had.
Ik zag het als een heerlijk wekelijks uitje, waarin ik mijn toneelstukje weer mocht opvoeren.
In verhalen tegen studenten had ik het dan ook over 'Vroeger, toen ik nog werkte.'
Ik bedacht opdrachten die op de praktijk, zoals ik die kende, waren afgestemd en ook bij mijn kritiek en commentaar op het werk van de student probeerde ik me te houden aan de maatstaven van de wereld buiten de veilige muren van de school.
Dat was niet altijd even makkelijk. Niet voor de student, niet voor mij.
Beoordelen heb ik altijd ervaren als het meest moeilijke onderdeel van het docentschap.
Een goed cijfer geven is geen kunst, maar een onvoldoende aan iemand die zijn/haar stinkende best heeft gedaan… moeilijk, heel moeilijk.
Misschien wel daarom werden onbevoegde docenten, zoals ik, op een gegeven moment verplicht een cursus te gaan volgen. Had uiteraard iets met psychologie en tere zieltjes te maken, maar ik weigerde daaraan mee te werken. Take me or fire me.
Op een goede dag kwam een inspecteur van het onderwijs bij me in de klas zitten. Wilde weleens zien wat voor eigenwijs mannetje ik was. We hadden veel plezier die ochtend, namen hartelijk afscheid en later hoorde ik van de onderdirecteur dat de man mij een geboren onderwijzer vond. En daar was/ben ik het uiteraard volkomen mee eens! :-)

Gedurend die 15 jaar gebeurde er in privé van alles dat opnieuw een andere wending aan mijn leven zou geven. Hartproblemen, ritmestoornissen en uiteindelijk een hartinfarct en pacemaker waren al ingrijpend, maar de plotselinge ziekte en overlijden van mijn vrouw hakte er in.
Maar hoe moeilijk ook in het begin, het leven gaat door. Gelukkig brak daarna weer een gelukkiger tijd aan. Ik ontmoette een lieve vrouw, werd weer verliefd en verliet op woensdag-billendag steeds vroeger de school onder het mom van files op weg naar Beek bij Nijmegen.
Ook op fotografisch gebied gebeurde er in die jaren iets met mij.
Ik bouwde thuis op zolder een piepkleine studio en maakte vervolgens hele series passe-partout opnamen. De eerste tentoonstelling hield ik op de school. Met de billen bloot voor de studenten en docenten. Dat was heel moedig vond ik zelf. Had immers niets met reclamefotografie te maken. Was het kunst? Ik en kunst! Vooruit, een beetje dan. Ik had er wel succes mee en exposeerde later ook in Museum Amstelveen en elders.

Naar aanleiding van mijn naderend afscheid in 1997 schreef ik een wedstrijd uit voor de studenten. Voor degene die de meest grappige, leuke, dramatische, perfecte foto van mij zou maken stelde ik een geldprijs in het vooruitzicht van duizend gulden.
De opdracht De Duizend Gulden Kiek heeft mij veel plezier en een heleboel foto's opgeleverd. De meest gekke toeren hebben ze uitgehaald om een originele foto van mij te maken (zie ook Portretten).
De pensioengerechtigde leeftijd maakte een verplicht(!) einde aan mijn docentschap.
In maart sloegen de computers op tilt en moest ik ogenblikkelijk thuis blijven. Maar na veel 'pijn' en moeite vond de ambtenarij het goed dat ik het lesjaar zou afmaken.
Met onderstaand epistel aan de muur, en in de brievenbox van de docenten, nam ik afscheid van de school die mij heel veel levensvreugde had opgeleverd.

Lieve, beste, aardige, vervelende, saaie, kleurloze, boeiende, sympathieke, langdradige, slaapverwekkende, innemende, vriendelijke, welwillende en gewaardeerde collega's, jullie waren er in alle soorten en maten de afgelopen 15 jaar.
Wat fijn dat ik dat heb mogen meemaken.
Wat jammer dat ik nu aan de kant moet gaan staan, hoewel ... ik heb het eigenlijk wel gezien dat schooltje. Het is mijn school niet meer.
Van MTS naar Academie leek wel leuk, maar helaas stuitte ik te vaak op onbegrip bij de aanstormende jonge kunstenaars. Nou ja, aanstormend. Nou ja, kunstenaars.
Ik geef dan ook met blijdschap kennis van mijn afscheid. Maar ook met weemoed en zelfs met enig leedvermaak, want jullie moeten nog jaren verder, terwijl ik op wel of niet verdiende lauweren mag gaan rusten. AOW en zo, 65+ genoegens.
De afgelopen 15 jaar zijn in de eerste plaats voor mijzelf zeer waardevol gebleken.
Ik heb hier veel geleerd op allerlei gebied dat meestal niets met fotografie te maken had.
Dan kon ik al, nietwaar?!
Ik ga hier heel wat wijzer, dus rijker, vandaan dan toen ik binnen kwam.
En daarvoor ben ik jullie en deze fantastische school zeer dankbaar. Je leest het goed: 'fantastische school', want ik blijf van mening dat dit instituut een Gouden Kans is voor elke goedwillende student. Ik ben dan ook al jaren hartstikke jaloers op die eikels.
Collega's, het ga je goed.

---