DIABOLO
Het was weer zover. Een nieuwe voorstelling van de theatergroep Bisonder uit Gorinchem.
Een vrolijk spektakel over de verdeling van een erfenis, dat zich afspeelt ergens in de hak van Italië en zeer professioneel
met groot enthousiasme werd uitgevoerd.
Ook de vele verrassende stilistische vormen waren opvallend en lieten zich, mede door het prachtige namiddaglicht,
dankbaar fotograferen in een wel zeer bijzondere locatie... een plantenkas van de firma Acanthus in Beesd.
Een kas waarin het volstond met o.a. olijf- en vijgenbomen, die samen met de sinaasappelstruiken
voor het mediterrane sfeertje zorgden.

Het was niet alleen de première, maar ook nog eens de verjaardag van mijn grote vriendin, regisseur Ine Masseling.
Hoewel ik mij min of meer verplicht voelde een speechje af te steken, kwam daar niets van
door het langdurig hectisch feestgebeuren waarmee de verjaardag werd gevierd en iedereen op een kluitje bijelkaar stond.
Ik had een act bedacht waarvoor meer ruimte nodig was.
Dan maar via deze site. Komt-ie:

Lieve Ine, Bissers, dames en heren, familieleden, vrienden en andersdenkenden,
Graag zou ik nog een toelichting willen geven op het verschijnsel Ine Masseling als toneeldier.
Vanavond hebben wij opnieuw genoten van een bisondere presentatie. Dat gaat nog een stuk of acht voorstellingen zo door,
maar daarna mag Ine Masseling met vakantie. Lekker uitrusten.
Echter… na niet zo lange tijd wordt Ine onrustig. Ze weet dat Bisonder weer een nieuw toneelstuk van haar verwacht.
En ergens in de maand augustus wordt ze dan ook broeds.

Na een tijdje broeden gaat ze voor haar computer staan, schudt met de armen en dondert uit de losse pols een zootje tekst op papier.
Vervolgens stuurt ze mij een mailtje om mijn reactie te horen. IK heb m'n ei weer gelegd schrijft ze.
Ik pel het ei - proef het en vrijwel altijd denk ik dan… ACH! Nou ja…het zal wel weer goed komen.
Meestal vind ik het een verhaal zonder kop of kont. OK, wel een kop, maar zelden een kont.
Ine noemt dat een open einde! Moet samen met de Bissers nog ingevuld worden.
Ze kan zich dat ook permitteren want Ine heeft het geluk een aantal spelers om zich heen te hebben, die haar gefröbel
telkens weer geweldig gestalte weten te geven. Toch?
Welnu… dat is de eerste slimme zet! Een open einde. Lekkere kluif voor de Bissers.

De 2e slimme zet is dat ze altijd weigert zo'n toneelstukje in een gewoon normaal theater te spelen.
Het moet opgeleukt worden en haar voorkeur gaat daarbij meestal uit naar Fort Vuren.
In Fort Vuren, is het zó hartstikke vochtig en vrieskoud dat je om warm te worden wel MOET applaudisseren.
Ine heeft daarvoor hele rijen klapstoelen klaargezet, want ze weet: Hoe meer klapstoelen, hoe meer applaus.

Ook heeft ze al een paar keer met de gedachte gespeeld een parkeergaragedek te huren. Ik zweer het!
Tot nu toe nog niet gedaan, maar ik verzeker jullie… het gebeurt een keer.
Gewoon ergens in de buitenlucht komt ook weleens voor, met vrijwel altijd het geluk aan haar zijde dat het goed weer is.
Op de rivier onder in de buik van een schip... ook gedaan. En vandaag… ongelooflijk… in een plantenkas!
Hoe bedenk je het.
Zoals altijd een geweldige truc waar we met ons allen elk jaar weer met plezier intrappen, want Ine is een ras entertainer.
U zult het dan ook ongetwijfeld met mij eens zijn als ik zeg dat Ine Masseling een geweldige vrouw is.
(Herhaal): U zult het dan ook ongetwijfeld met mij eens zijn dat Ine Masseling een geweldige vrouw is. TOCH?
(Quasi verbaasd): Dat valt aan spontane reacties toch wat tegen! In het Engelse Lagerhuis, dames en heren, gaat dat heel anders.
-----
Daarna had ik een act bedacht waarbij ik mij jasje binnenstebuiten keer en, met een belachelijke rood, blauw, wit, grijs
gestreepte voering, als superkleurig geklede Lord Wisdom het HEAR HEAR wilde ontlokken uit de zaal .
Lord Wisdom: "I am sure - I am absolutely sure - you will agree - when I say Our Lady Masseling is a wonderful -
marvellous - stunning woman."

HEAR HEAR!!!
---