CRUISE (verslag van een thuisblijver)
Stel... stel, dat ik een Nijlcruise ga maken. Dan zit je om te beginnen vanaf het vliegveld altijd in een bus met het volkje
waar je een week mee opgesloten zit op zo'n drijvend hotelletje. En stap je dan aan wal om alle oudheidkundigheden te bewonderen,
ben je omgeven door 35.000 medetoeristen die daar dagelijks hun luxe hut voor uitkomen.
Vijfendertigduizend mensen die allemaal dezelfde weg rijden richting Koningsgraven.
Maar zover is het nog niet, we zitten pas in de bus. En je kan er donder op zeggen dat er wel iemand.....
Ze zit voorin. Uiteraard! Goed geconserveerd, pittige tante, getoupeerde knot, hardroze geverfde lippen, parelketting met
dito oorbellen en een snoezig wit gesteven organzabloesje met ruches.
Ze kijkt om en roept met een ondeugende blik op haar mollige gezicht: “Ja dames, we zijn in Egypte, een echte mannenwereld,
de vrouwen tellen hier niet mee.”
Schaterend kijkt ze haar man aan, port hem in zijn zij en kirt: “Nou Hans, dat zullen we nog wel eens zien”.
(En dan zitten we nog maar in de bus!)
De volgende dagen zal de dame zich ontpoppen als een aantrekkelijke goedlachse zestiger, die op kittige hakjes
en met beeldige bikini’s over het zonnedek paradeert, immer voorzien van haar getoupeerde knot, felgekleurd getuite lipjes,
en om de paar tellen haar afzakkende bovenstukje terugduwt over haar tepels.
“Hans, darling, haal jij even een theetje voor mij. Citroen, schat.”
“Hans, haal jij even mijn Diorspay, of nee darling, toch liever de Estée Lauder, (met theatrale oogopslag) ja schat, dat weet je toch…
natuurlijk is dat óók een spray.”
En terwijl Hans, in zijn altijd witte short met donkerblauw streepje, op zijn prachtige loafers weer naar hun hut loopt
spreekt ze tot haar publiek: “Wat is het toch een schat mijn Hans, thuis hebben we Alina een Poolse, zo handig, haar man
doet onze tuin, samen nemen ze zoveel werk uit handen. Maar ja, wat wil je ook, we wonen nét buiten Almelo, ken je dat?
Tegen het landgoed aan van de Schimmelpennicks. Ja, echt beeldig, maar die tuin, zóóóó groot.
Onze makelaar zoekt nu ook iets voor ons in Amsterdam, voor de winter, dan hoeven we niet altijd bij de kinderen te logeren.
Ja, en zomers zitten we nét buiten Marbella.............”
Ze wordt onderbroken door Hans, die met een brede grijns op zijn gezicht met zes flesjes spray komt aanzetten.
Samen gieren ze het uit als hij haar decolleté en dijbenen besproeit en zij bevallig voor hem poseert.
Dit alles aan de rand van een artificieel zwembad met een ober voor de koele versnaperingen.
Een beetje keuvelent met medegasten, als je tenminste van Mien hierboven de kans krijgt. Voorwaar, een luxe.
De intens blauwe lucht waarin de koperen ploert je genadeloos geselt, terwijl iedereen elkaar verzekert dat de 30 graden
die je ondergaat toch wel erg prettig aanvoelt op de witte Hollandse velletjes. Je smeert je maar weer eens in... factor 5 van Nivea.
Ja, in die acht dagen zie je natuurlijk ook wel wat. Daar kom je voor. Vaak om 7 uur al op pad.
‘s Morgens bezienswaardigheden bezoeken, die allemaal min of meer rond de Nijl liggen. Met tussenstops varen naar Aswan
en weer terug naar Luxor.
Een schitterende tocht over de Nijl. De koningsgraven, Luxortempel, Philae, Edfu, Karnak, Kom Ombo en natuurlijk Abu Simbel.
Maar ach, heremijntijd, wat een armoede zie je ook.
Wegen vol hobbels en kuilen, kinderen die hun hand in een geitenkop steken en de ogen laten rollen, chaos van huizen,
half afgebouwd of in elkaar gestort, overal bergen lege waterflessen, puin en verwaaid papier.
En tussen al die triestigheid prachtige kleine moskeetjes met ronde koepels waar ze gekleurde lichtbollen op hebben gezet.
Stel schreef ik, stel. Maar ik zit lekker lui achter de computer. Heb de belevenissen gejat!
Uit een reisverslag van een bijzonder iemand, die mij na aan het hart ligt en er wèl is geweest.
Terwijl ik wat bezienswaardigheden bijelkaar google, hoor ik in gedachte Mien van boven vragen: "En..., wat vond je van de reis?”
Ze geeft ook zelf antwoord: “Enig, zo leuk al die kleine kindertjes, de cultuur….. maar die vieze mannen, hè. Bah!"
En met een ernstig onderonsgezicht: "Weet je, het is echt een mannenwereld.”
Waarop Hans maar weer eens een theetje voor zijn vrouw gaat halen. Mèt citroen.
