van Jo Misdom met vrijwel altijd een plaatje bij een praatje

CREMATIE
Het was mijn derde die maand. Niet van mijzelf uiteraard.
De vorige twee betrof het kennissen. Vervelend genoeg. Maar deze keer was het een familielid. Mij niet echt bekend weliswaar,
wel een echte 'van Driest'. Ik hoor je nu denken, zie je de wenkbrauwen omhoogschuiven: van Driest?
Mijn moeder heet(te) zo van haar kant. Neeltje van Driest.

Ik had geen uitnodiging gekregen. Ben voor hen een vrijwel onbekend familielid.
Zelfs de Misdomkant is mij voor 99,9% een zwart gat. Alleen ene Jan heb ik een paar jaar geleden ontdekt. En dat is voorlopig meer
dan genoeg. :-) Gelukkig heeft hij zich in het oosten van het land verstopt, maar het mailverkeer is er niet minder om.

Kreeg het bericht van een nicht van moeders kant: Henk van Driest is overleden. 'Oh', dacht ik, 'Moet ik daar dan naar toe?'
Twee overwegingen deden mij daartoe besluiten. 1/ Misschien is het goed en/of sociaal een aantal oudjes met mijn aanwezigheid te
verblijden. 2/ Uit een soort piëteit naar mijn moeder toe. Zij zou zeker zijn gegaan.

Ik spoedde mij naar Zoetermeer. Was daar als een van de eersten, zo niet de eerste.
Parkeerde mijzelf strategisch met de blik vooruit op de parkeerplaats en zag iedereen arriveren. Maar geen bekenden.
Nadere informatie bij de rouwdienaar bevestigde dat het inderdaad een van Driest betrof.
Ik scharrelde zo opvallend mogelijk door de ontvangstkamer voor belangstellenden. Lange zwarte jas, wapperend sjaaltje om de hals,
maar geen bekende die mij tegemoet kwam.
Dat ik niemand herken is normaal. Dat ben ik gewend. Mensen kijken mij vaak onthutst aan, als ik me voor de zoveelste keer aan hen
voorstel. Maar hier kende niemand mij. Dat prikte.
Als pleister op de wonde kwam een kleurig geklede man op me af met de woorden: “U intrigeert mij. U ziet er uit als een knappe
edelman, die zojuist uit een film is gestapt.” (Niet echt dus. Een B-acteur!) Toch deed het mij goed.
En toen ik tijdens de plechtigheid iemand bedroefd hoorde zeggen dat de overledene wel wat ouder had mogen worden dan 74, dacht ik:
'Ziezo, die 2 jaar extra heb ik alvast in de knip.'

                                                                                                    ---

januari 2009