ALLEEN
Als hij de deur uitstapt, heeft hij al direct spijt een witte broek te hebben aangetrokken. Ja, het is wel warm, maar ook weer niet
zó warm. Ik loop voor gek denkt hij. En ik heb de verkeerde schoenen aan.
Hij zet de vaart erin. De man voor hem, die zijn hond uitlaat, is snel gepasseerd. Aan dat getreuzel van met je vrouw een
blokje om heeft hij ook altijd al de pest gehad. Je aanpassen aan haar langzame tempo. Daar word je moe van. Net als van musea,
en nog erger... winkelen. Nee, niks voor hem. Vrijheid blijheid.
Vanmorgen bedacht hij elke dag een flinke wandeling te gaan maken. Zit te veel en te lang achter de computer. Slecht voor
de conditie. Een aantal jaren geleden had hij dat ook al eens besloten, maar na een keer of drie het kleine parkje te hebben rondgelopen
was de animo snel in de kiem gesmoord.
Soms ook was hij steeds harder gaan lopen en had de neiging niet kunnen onderdrukken een stuk af te snijden om zo vlug mogelijk
weer achter de computer te zitten en een idee, tijdens het wandelen gekregen, uit te kunnen werken.
Ineens in een flits de gedachte: Misschien moet ik toch een hond nemen.
Hij draait zich om om te zien hoe ver de man met de hond gevorderd is. Niet ver. Nee, dan krijg je datzelfde getreuzel als met je vrouw:
Wie laat wie uit? De man de hond of andersom.
De hond grinnikt hij hardop, de man past zich aan aan de behoefte van de hond die al snuffelend aan de riem trekt
om zijn baas mee te trekken naar een plek waar die helemaal niet heen wil. Dat schiet niet op.
Kan je de hond beter uitlaten op de fiets. Doet zijn buurman ook.
Wat hem tegenstaat is het doelloze van wandelen. Letterlijk. Je hebt geen doel. Ja, een ommetje, maar van de omgeving genieten,
nee, niet echt. Lopen met zijn tweeën is wat dat betreft veel beter, kan je gedachten uitwisselen, hoewel… zo'n prater is hij nou
ook weer niet.
In de verte ziet hij iemand zitten. Een vrouw. Hij kan nog niet zien of het wat voorstelt en vraagt zich af
of een interessante vrouw middenoverdag op een bankje gaat zitten. Waarom niet. Misschien wachtend op een dolende prins.
Ik ben vandaag een prins beslist hij en vraagt galant of hij even naast haar mag zitten. Dat mag. Het is een knappe jonge vrouw
en direct heeft hij al weer spijt van zijn witte broek waar zijn schoenen niet bijpassen, en bij het weer ook niet, de lucht betrekt.
Maar aan dit alles is niets te veranderen. Moet hij een gesprek beginnen?
Ze is hem voor: “Hebt u ook zo'n hekel aan alleen zijn?”
Die valt met de deur in huis denkt hij, tuit zijn lippen, houdt het hoofd wat schuin, en kijkt haar dan met opgetrokken wenkbrauwen aan.
“Soms wel.”
“Vandaag ook?”
Hij bukt voorover, raapt een steentje op en gooit het met kracht tegen de afvalbak schuin aan de overkant naast een andere bank: Pang.
“Ja, vandaag ook.” Laat zij maar komen gaat het door hem heen. Je niet meteen teveel blootgeven. In elk geval niet figuurlijk.
Nooit bezwaar gehad tegen letterlijk. Ook vandaag niet. Ze is mooi. En zegt uitnodigend terwijl ze opstaat:
“Zullen wij dan samen iets leuks gaan doen?”
Als ze wegwandelen, loopt hij rechts van haar en niet zoals gewoonlijk aan de linkerkant. Hij loopt altijd links. Als hij rechts loopt,
is het net of hij een beetje stuurloos wordt, de juiste richting kwijt raakt.
Hij stopt de handen in de zakken van zijn jack. Kan haar moeilijk meteen een arm geven.
Plotseling probeert ze haar rechterhand bij zijn linker te stoppen. De zakken zijn ruim genoeg en hij voelt haar koele hand naar binnen glijden.
“Gezellig hè,” zegt ze, “Hoe heet je?”
Alsof hij plotseling uit een beklemmende droom wordt wakkergeschud, kijkt hij haar aan met de gedachte: Waar ben ik mee bezig?
Hij haalt zijn handen met de hare uit zijn zak, staat stil, draait zich om en terwijl hij langzaam van haar wegloopt mompelt hij verontschuldigend:
"Misschien kan ik toch maar beter een hond nemen." Ze kijkt hem niet begrijpend na.
---
