De manier waarop Indonesische mensen gehurkt kunnen 'zitten' blijft mij verbazen.
En niet voor een paar minuten... nee, urenlang houden ze dit vol. Soms een steen, of een kussentje
onder de kont. Dat wel.
Zo ook bij Sri Moeljo's zilver, en bij de meer bekende Tom's zilver (1890) beide in Kotagede.
Bij Moeljo was het rommelig, maar de sfeer gemoedelijk. Bij Tom leek het meer professioneel,
maar vooral ook zakelijker. Ze zijn dan ook de grootste in Indonesië en zelfs in Zuid-Oost Azië.
Ik kocht er een zware gladde zilveren armband, waarvan jaren later een zilversmid beweerde
dat het ding hoofdzakelijk uit ijzer zou bestaan. :-((

Mevrouw A.M. van Gesseler Verschuir-Pownall, de echtgenote van de gouverneur van Yogyakarta,
woonde van 1929 tot 1933 in Yogyakarta. Zij was een van degenen, die zich ten doel stelde
de achteruitgang van de kunstnijverheid tegen te gaan. Ze gaf tekeningen van ornamenten van
hindoeïstische en boeddhistische monumenten op Midden-Java aan de zilversmeden.
Ook gaf ze hen voorbeelden van de voorwerpen, die Europeanen in Nederlands-Indië in hun huizen
gebruikten. Zo kwam er mede door haar inzet vanaf 1930 een opleving in de zilversmeedkunst
van Kotagede en Yogyakarta.

Ons latere bezoek aan een batikfabriek vond ik toch iets interessanter. Overigens...
hoezo fabriek? Oók vrijwel alles handwerk. Maar daarover later meer.

---