Uren, nou ja... dat is misschien wat overdreven,
toch in elk geval heel lang, kan ik naar zo'n foto zitten turen.
Niet dat ik jaloers ben op een zeemeeuw, hoewel hij kan wat ik niet kan,
want ik kan dromen.
Vannacht nog werd ik daarná gelukzalig wakker tijdens een zachte landing.

Al van jongs af aan, ik heb het meen ik eerder al verteld,
droom ik liggend op mijn rug te vliegen met wijdgespreide armen, die ik als vleugels
op en neer beweeg. Steeds op dezelfde lokatie. Amsterdam.
Tussen het Stedelijk Museum en het Concertgebouw. Vraag mij niet waarom.
Maar deze keer was ik omringd door meeuwen. Ze krijsten.
Vriendelijk, dat wel.

Het was duidelijk. Ze wilden iets vertellen. Maar wàt...
bleef lang ònduidelijk. Ze vlogen voor mij uit.
Naar het dak van het Concertgebouw. Ze landden bij de harp.
Ik hoorde Bach. Moest luisteren. Relaxing music sprak een meeuw.
Klinkt wel aardig relativeerde ik wat dromerig.

Donkere wolken voor de zon. De duisternis viel in. Tijd om naar huis te gaan.
Een grote meeuw begeleidde mijn glijvlucht naar de werkelijkheid.
Zoals aan het begin geschreven: gelukzalig werd ik wakker. Heel relaxed.

---