Een straffe noordenwind blies het op mijn platje. Een verfrommeld herfstblad van vorig jaar.
Out of place lag het daar wat aarzelend te wiebelen op het kunstgras. Het deed mij direct denken
aan het bezoek dat ik een paar weken geleden bracht aan een oud-collega van mij, Peter Charpentier.
Bekend van de tientallen Prismaboekjes, die hij in de zestiger jaren schreef over fotografie.
Peter was éen van de meest geliefde docenten op de voormalige School voor Fotografie in Den Haag.
Peter is nu 85. Vief van geest, maar lijf en ogen sterk aan het aftakelen. Hij heeft het er moeilijk mee.
Ik schrok ervan. Zag ik mijn voorland?

Daar ben ik niet dagelijks mee bezig. Pluk de dag. Maar toch...
Als mijn ogen het niet meer zouden doen, ...maar gelijk moet ik aan mijn moeder denken.
Aan haar lijfspreuk. Ingelijst aan de wand van de slaapkamer. Een spreuk, die zij niettemin vrijwel dagelijks
bevestigde: Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. Maar gelukkig lijk ik absoluut
niet op mijn lieve moeder zaliger :-)

---