Deze keer had mijn vriendje zich wel heel goed verscholen.
En dát terwijl hij het hoogste woord voerde. Een gekwetter van jewelste.
Nou nee, geen gekwetter, een constant getjieperde tjiep tjiep tjiiiiiiiip.
Duidelijk contact zoekend naar een gelijkgestemde. Een scharreltje?
En na elke tjiep het kopje scheef om te luisteren of er een reactie komt.
Als het ware een soort muzikale contactadvertentie.
Ik had 'm met open snavel moeten kieken. Wat dat betreft een foute foto.

Ik zat op de eerste zomerse dag dit jaar van een glaasje rode wijn te genieten.
In de tuin. Op het terras. Dat mocht. Het was vijf minuten over vier. Eindelijk!
Vóór die tijd leek de klok te kruipen. En in plaats van rust nu ook nog 'opgejaagd'
door een zingende merel. Moest naar boven om een camera te pakken.
Daarna langdurig lopen speuren voor ik hem, goed verscholen, kon ontdekken.
Hij keek mij aan met de verstoorde knorrige blik van: Heb je hem ook weer.
Ik schoot terug. Doorboorde zijn kraaloog. En zei: "Kop dicht, schijtlijster."
Ogenblikkelijk vloog hij weg. Duidelijk zwaar beledigd.
Het werd ineens wel erg stil.

---