De maandag begon zoals verwacht
met hoog in de strakblauwe lucht dezelfde goudgeelgloeiend hete bal
als in voorgaande dagen. Ik zuchtte. Zag er tegenop.
Weer zo'n verlammend bloedhete dag.

Vroeger drong het niet echt tot mij door.
De berichten tijdens extreem warm zomerweer. Over oude mensen
die eenzaam in hun snikheet benauwde kamer of in bed waren overleden.
Ademnood. Hartfalen. Nooit van gehoord.
Nu weet ik beter.
Op mijn werkkamer is het niet te harden. Computeren echt onmogelijk.
Tweemaal daags vraagt de tuin om water. Bloemen net zo slap als ik.
De woonkamer gelukkig koel. Goed uit te houden met een boek.
Vrijwel alles uitgelezen deze laatste veertien dagen.

Begon net aan het achtste boek toen de zonneschermen klapperden.
Dreigend zwarte wolken hielden hun stortbui nog even in,
amper tijd alles binnenshuis te halen. Vrouwlief schreeuwde: Kussens...
de kussens worden nat!

De kussens worden nat! Wat een zegen. Regen. Hoi, ik kan weer leven.
Helaas, het was maar even. 's Middags kwam ik mijzelf weer tegen.
Met alsnog het achtste boek.

---