Als je jong bent, denk je er meestal nog niet aan,
maar eenmaal op leeftijd, als een bericht van overlijden
steeds vaker bij je op de mat valt,
familie, vrienden om je heen de geest gegeven hebben,
de Dood achter hun naam uiteindelijk een kruisje zette,
een streep door het leven,
dan vraag ik me weleens af hoe zal het mij vergaan?

's Morgens gewoon niet meer wakker worden lijkt het prettigste.

Door ziekte afgetakeld maanden, jaren vechten
tegen het onvermijdelijke gun je niemand, maar steeds vaker
hoor of lees ik over gebroken beloftes van doktoren, die
als het erop aankomt, niet meewerken je van het leven te verlossen.
Vind je het gek dat berichten over dat drankje
voor een zelfgekozen dood mijn bijzondere interesse hebben.
Je weet maar nooit.

Ik schreef dit op18 november vorig jaar.
Het stormde die dag. De wind rukte aan de bomen. 's Avonds
in het nieuws weer foto's van hen, die omgevallen waren.
Nu zijn we al weer ruim twee maanden verder. Wassende maan.
De lucht breekt. Wordt het een zonnige dag? Vast wel.

---