Met een opdringerige camera op je buik binnenkomen vraagt natuurlijk om problemen.
Nou ja, problemen... Ik heb het nooit begrepen, maar daar was hij weer, de vriendelijk
maar besliste man in keurig pak, die mij terecht wijst.
"Een mooie camera, meneer, maar u mag hier niet fotograferen."
"Maar waarom dan niet" is altijd weer mijn vraag. "Bij de éen mag het wel, bij de ander niet."
"Beeldrecht meneer, wij zijn een particulier museum. In een rijksmuseum is alles van u en mij.
Daar hebben wij met zijn allen belasting voor betaald. Hier niet. Dit is een particulier museum."
Nou, èn?! De hoofdexpositie 'Art Nouveau' is leenwerk uit het Rijksmuseum te Amsterdam!
Altijd weer meen ik angst en vrees in hun ogen te zien. Bang dat ik reproducties ga maken
voor eigen ansichtkaartenverkoop. Moet ik hen vertellen slechts geïnteresseerd te zijn in mensen?
Er zijn drie, vier exposities. Veel mannen op bezoek dit keer. Laat ik dat ook maar eens melden.
Hemelvaartsdag. Heeft dat er iets mee te maken? Of is dat mijn gedachtekronkel?
Persoonlijk ben ik meer geïnteresseerd in de tentoonstelling van fotograaf
Bert Verhoeff:
Bij ons in het Gooi.
Ik heb het begeleidend boek gekocht. Meer dan 100 geweldige foto's.
Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd, openbaar gemaakt worden,
in enige vorm, of op enige andere manier... enzovoort, enzovoort.
Ik neem de gok.
De vijf BMW bewonderaars in Laren, waarvan twee zonder kop, is voor mij de absolute top.
Het Gooi. Heel half Nederland leeft met vooroordelen. Vaak geënt op Tv-beelden.
Het voorwoord van Bert Verhoeff besluit dan ook met:
Want zo gaat het met beeldvorming. Een klein groepje bepaalt het beeld. Amsterdammers?
Daar kan je mee lachen. Om een heleboel Amsterdammers kan je helemaal niet lachen.
Noorderlingen? Stijf en koppig. Brabanders? Gezellig en Bourgondisch. Genoeg stijve
Brabanders. Er zijn zelfs Friezen die van lekker eten houden. Met Rotterdammers kan je
ook lachen. Soms. ---
