van jo misdom met altijd een plaatje bij een praatje

Tien minuten over vijf. Heerlijk zomerweer. Zo te zien denkt niemand nog aan weggaan. Vreemd...
De aardappels horen in Nederland toch om zes uur op tafel te staan. Ik was in mijn jonge jaren niet anders gewend.
Als ik tegen die tijd nog niet van het op straatspelen thuis was, dan zwaaide er wat. Dat moest niet te vaak gebeuren.
Maar op deze foto is het rond 1930. Ik ben nog niet geboren. Mijn moeder             ligt languit voor mijn vader te poseren.
Uiteraard geheel gekleed. Zoals al die andere mensen. Een badpak kan                       ik vrijwel nergens ontdekken.
Misschien dat het onzedelijk gedrag zich afspeelt vlak aan zee. Achter                               die groep strandstoelen.
Maar ik denk van niet. Een paar blote kinderen misschien. Bloot?                                           Nee toch. Bah!        

SCHEVENINGEN

februari 2009

De jonge vrouw achter mijn moeder kleedt zich moeizaam aan. Of is het uit? Zal wel niet.
Vrijwel alle meisjes hebben keurig jurkjes aan. Jongentjes in overhemdje, korte broek.
Ik zie mannen in zwart pak. Hoed op! Onvoorstelbaar. Laat het je kleinkinderen zien.  
Ze zullen vragen in welk land dit is. Nog een geluk dat ze toen nog niets van een burqa wisten.
Laat staan burkinis! Leuk, die meisjes met dat antieke driewielertje.

Recht tegenover het Kurhaus stak de oude pier ongeveer 400 meter ver in zee. Deze werd op
6 mei 1901 door Prins Hendrik officieel geopend als Wandelhoofd “Koningin Wilhelmina”.
Deze pier was gebouwd als een stalen constructie, geheel in de techniek van die tijd (denk ook
maar eens aan de Eiffeltoren in Parijs) en vlonders als deklaag. Als je een muntstukje liet vallen
dan was de kans groot, dat dat in zee terecht kwam.
In maart 1943 vloog de pier in brand. In 1955 werden de resten van het wandelhoofd definitief
gesloopt. Een nieuwe pier, ongeveer twee honderd meter noordelijker, werd op 19 mei 1961
door Prins Bernhard geopend.

fotografie: jo misdom senior

van internet geplukt

Ach, wat zou mijn vader
trots zijn geweest,
als hij zijn foto's op mijn site
had kunnen zien.

En mijn moeder als model !
Schoenen, jarretels
en zijden kousen aan.
Doet ze een schietgebedje?

Achter haar rug ligt de cameratas van de Kodak Brownie No 2A
zomaar in het zand.