Het is 's avonds bij half acht. De zon kruipt op haar knieën mijn kamer binnen.
Op het wit formicaoppervlak van mijn bureau onstaat een geweldig schouwspel.
Lange zwarte schaduwen van toevallig aanwezige niet terzake doende dingen
sluipen op hun tenen over het bureau.
Een restantje wijn tovert bloedrode weerspiegelingen.
De plotseling ontstane zonnewarmte verdringt de klamme damp van regen.
De bijna uitgebluste maandag is er éen om heel snel te vergeten.

Ik maak een beweging met mijn linker hand. Voel iets. Dan gebeurt het.
Hoe kan ik verder de gebeurtenis beschrijven zonder te verklappen wat plotseling
de zwart-witte vlakte zo kleurrijk doorbrak?
Want, vergeef mij, het lijkt me leuk als jullie reageren, mij en masse vertellen
wat je denkt dat dit wonderlijke schepsel is.

Het beweegt niet. Alleen... als ik het een zetje geef.
Een oranje kruipsel, transparant in een late zonnestraal. Met voelsprieten zichtbaar
als in een goed geslaagde röntgenfoto. Ra, ra, wat is dit?
Als hoofdprijs stel ik gratis één van mijn prachtige verhalen ter beschikking. Nou nee...
dat lijkt me te royaal. Ik weet wat beters. Een mooie fles heerlijke volle rode wijn.
Misschien wel twee. Dezelfde die mij vandaag het tranendal verzachtte.

---