Een dorpje aan de Waal. Ten oosten van Nijmegen. Zondagmiddag laat.
Prachtig weer. Eindelijk lente. Wel een frisse wind, maar de korte broek moet kunnen
had Gerrit 's morgens gezegd. Krijn, linker buurman, vond zijn trui nog niets te warm.
Het ene gezin was gaan fietsen in de Ooijpolder, de ander (met 3 kleuters) naar de Efteling.
Min of meer gelijk waren ze thuisgekomen. In de Koningin Wilhelminastraat.
Daarna, omdat de kinderen dat wilden, in het parkje vlak bij huis de eenden nog gaan voeren.

Gerrit leunt relaxed achterover. "Komen jullie bij ons in de tuin een biertje drinken?"
Krijn kijkt vragend naar zijn vrouw. Hun dochter is al wat hangerig.
"Ik denk dat we beter aan het eten kunnen beginnen," zegt haar moeder.
"Kom anders vanavond even langs, gezellig een kaartje leggen," dringt Corrie aan,
"Als de kinderen naar bed zijn."
Krijn ziet dat niet zo zitten. "Nou nee, ik moet morgen heel vroeg op."

Krijn wil 's avonds ook de posters van de gemeenteraadsverkiezing verwijderen.
Alle ramen van de zijgevel zitten volgeplakt met Ria Barber-Hendriks. Ze houdt een
boel licht tegen. Maar Krijn is heel tevreden. Combinatie 90 is met drie zetels
de op één na de grootste partij geworden.
En nu, na alle politieke inspanningen, kan hij eindelijk weer met de verbouwing verder.
Die stomme puinbak in de voortuin is hij spuugzat.

---