Het zou zijn vader kunnen zijn.
Een zoon, waar wij niets van weten. Een ontspoord jeugdavontuurtje.
Of meer voor de hand liggend... van een vriendin à la Tiger Woods.
Nee, hoho, ik beweer niks, maar het zou zo maar kunnen.

Je ziet en hoort de jongen denken: Nog even géén universitaire studie.
Kreeg de kans wel, maar wilde niet. No Dad, maybe later. Als jij
van je troon gevallen bent. Nee, dat bedoel ik echt niet rottig.
Alleen... dan doet het er allemaal niet meer zo toe.
Nu kan ik nog vrij en blij en onbekend mijn gang gaan. Yes, I can!
Niet als 'de zoon van'.

Hij draait zijn rondjes. Zaal uit, zaal in. Beantwoordt indien nodig
vragen van het publiek. Wijst hen de kortste weg naar het toilet.
Handen op de rug. De rust zelf. Blik op oneindig. Met aan de einder...
ach, we zien wel. One never knows. Does one?
Dad, I love you too.

---