Als een slecht gecamoufleerde duikboot met motorpech ligt hij urenlang, roerloos, op dezelfde plek.
Het 'beweegt geen vin' geldt niet voor dit oranje monster. Is juist het enige dat af en toe langzaam 'wuift'
om slechts twee centimeter voor- of achteruit te kunnen drijven. Zwemmen kan je dit niet noemen.
Vrijwel altijd ligt hij - liefst in de zon - als een zeekoe te grazen aan waterplanten langs de kant.
Totdat hij schrikt, wanneer ik onverwachts en veel te snel zijn territorium passeer.
Eén klap met zijn staart verandert dit ogenschijnlijk logge beest in een flitsende raket.

Dat is waarschijnlijk ook de reden dat hij ontkomen kan aan het gevaar dat soms plotsklaps uit de lucht valt.
Al circa 15 jaar(!) zwemt hij ongeschonden rond. En dat in tegenstelling tot mijn 25 goudwindes,
die allen dienden als ontbijt of late lunch van een geduldig wachtende zilvergrijze reiger.

Ik had hem OranjeBoven kunnen noemen. Nee, niet de reiger... mijn rondbuikig onbevlekte koi.
Maar al snel werd het mij duidelijk dat dit beest slechts één hem goed passende naam kon hebben.
Slokop werd het. Met een vette K. Dus uitspreken als SLOKKOP!
Een handvol smakelijke vissticks slobbert hij hapslik in één keer binnenboord.

Slokkop maakt het mij - ondanks zijn quasi meditatieve rust - fotografisch moeilijk.
De vijver is een uitbundig voortwoekerende plantenwereld, waarin hij zich voor mijn camera verstoppen kan.
Ook de weerspiegelingen in het water van het rijke groene leven aan de kant is voor de duidelijkheid
bijzonder hinderlijk. Chagrijnig kijkt hij mij hier aan met een groengesluierd linkeroog.

De breedbekbuldog is bepaald geen lachebekje. Maar het is ook bijna etenstijd.
Als goed verstaander stamp ik tweemaal met mijn voet op de grond (echt waar) waarop meneer kalmpjes,
noem het maar statig, naar de vaste voederplek komt zwemmen en daar verwachtingsvol voor anker gaat.
De vissticks drijven het verwende volgevreten beest als gebraden duiven in de bek.

---