Tegenover ons hotel in Djokja staat een rij betcakrijders te wachten op klandizie.
Het is niet persé noodzakelijk de voorste in de rij te nemen. Ons oog valt uiteraard op 'HOLLAND'.
De 'chauffeur' begint stralend te lachen, als hij mij met een Javaanse vrouw aan de arm naar buiten
ziet komen. Hij wijst naar de beschildering, vervolgens op zichzelf en roept:
"Mister, mister, me Mister Holland." We kunnen niet om hem heen. Ook alle volgende weken zal hij
ons elke ochtend of middag claimen. Je keuze is voor het leven.
Mr. Holland is graatmager. Er zit geen half onsje vet aan. Je schaamt je bijna om bij hem in te stappen.
Twee weldoorvoede toeristen. Maar Mr. Holland is een en al pezen en spieren. Hij kan zo met de Tour
de France meedoen. Als hij met ons wegrijdt, krijgen we direct het verhaal te horen hoe hij Mr. Holland
is geworden. Een vorige Hollandse klant heeft hem geld gestuurd om een nieuwe betcak te kopen.
Later zullen we merken dat hij alle mogelijke druk zal uitoefenen om, middels bedelbrieven naar Holland,
door jou financieel gesteund te worden. Vervelend, maar geef hem eens ongelijk.
Een paar dagen voor wij vertrekken moeten we met hem mee naar zijn huis, ergens buiten Djokja.
Dat lijkt gastvrij, maar we hebben wel de rit heen en terug betaald :-))
Zijn echte naam is Sugiyono. Woont met vrouw en vijf kinderen in een schamel huisje. Nou ja... huisje.
Met drie zonen en twee dochters is het meer een kippenhok. In ons fotoboek heb ik geschreven:
Dat je het als betcakman niet breed hebt is begrijpelijk, maar... waarom fok je er na drie zonen
nog twee meiden bij? Je oude dag is daar in Indonesië met 3 zonen al redelijk goed verzekerd.
Maar ja, in zo'n klein huisje kan je natuurlijk weinig andere leuke dingen doen.
---
