In de nacht voorafgaand aan de happening hadden ze lang liggen woelen. Bar slecht geslapen.
De wekker afgesteld en driekeer gecontroleerd. Ze wilden die ochtend immers met de eerste trein
naar Amsterdam. Vooraan staan op het Museumplein.
Toen het zover was, kregen ze al heel snel ruzie met een stel Amsterdammers, die achter hen stonden.
Of ze godverdomme dat kutbord niet steeds boven hun harses voor hun snufferd wilden houden.
En liefst met hun bronsgroen eikenhouten koppen als de sodemieter wilden oprotten naar dat
achterlijke klotedorp waar ze vandaan kwamen.
"Ich kom oet Mestreech," riep Antwan zwaar beledigd. "Det seiik tog," zei de lul achter hem.

"Antwan, Antwan," gilde Ermke nadat iemand in haar kont geknepen had, "Ich wil hie waeg."
Antwan had daar geen oren naar. Ergens rechts van hem riep een vrouw steeds Antwan, I love you!
Dat bleek een misverstand. Verkeerd verstaan. Nog net voor Ermke hem meetrok zag hij teleurgesteld
de vrouw heftig zwaaien met een stuk karton waarop Arjen verliefd werd toegesproken.

Ze drongen zich langzaam naar de kant langs de massa zwaaiende armen, omhooggeheven handen
met camera's, blije bierdrinkers en vevuzelatoeterende kinderen op de rug van hun ouders.
Het bord 'MESTREECH' had Antwan in de handen gedrukt van een verbijsterde Japanner,
die hem stomverbaasd aankeek en vroeg: "Nani ga imadesu ka?" Maar Antwan verstond het niet.*
Ze bereikten een dubbele bomenrij waar ze in de schaduw amechtig op de grond zakten.
Ermke haalde uit een plastic zak een paar onooglijke platgedrukte punten Limburgse vlaai tevoorschijn.
Mistroostig zei ze: "Wir goan noa hoes tou. De res zeen wir vanoavend wahl op tilleviezie."

---