Hij had mij ogenblikkelijk in de gaten, toen ik mijn platje opkwam.
Zijn kopje draaide met een ruk naar links en met zijn linker oog keek hij me wantrouwig aan.
Het was duidelijk dat hij zelfs in dát standje geen last had van glaucoom.
Zo in zijn eentje wat treurig voor zich uitstarend zal hij zich net zo gevoeld hebben als ik.
Nou ja, treurig nog niet zo zeer... beetje de pest in, wat gaan we(!) doen vandaag. Eenzaam. Alleen.
Ik herkende het direct. Hij zat zichzelf in de weg.

Tja, zo'n beest heeft natuurlijk geen kinderen, familie, vrienden, kennissen, ex-studenten en zo
om 's avonds even lekker bij te gaan eten en bijkletsen.
En een vrouwtje heeft deze merel nog niet. Het is een jong van vorig jaar. Heb hem al weken vruchteloos
aansluitpogingen zien doen. Maar telkens legt hij het af en wordt verjaagd door een oudere
of sterkere merel. Beetje de lamlul van de buurt. Net als ik.

Betrapte mij er vanmorgen op weer harddop te praten.
"Nou, ik ga maar eens boodschappen doen. Brood, melk, ontbijtspek, eieren, ja laat ik maar
een eitje bakken vanavond. Gezellig."
Op het moment dat je jezelf hardop hoort babbelen schrik je toch even. Shit, ouwe lul!
Dat klopt natuurlijk wel, maar van dat soort zelfkennis word je niet vrolijker.

Het is allemaal heel dubbel. Als ze straks weer twee, drie weken thuis is, denk ik waarschijnlijk:
'Van mij mag ze wel even een weekendje wegwezen'. :-))

---