De rammen hebben hun best gedaan. Het jaarlijks verplichte nummertje. Bèhhh!
Duizenden ooien ondergingen het lijdzaam. Tot grote tevredenheid van opgewonden boeren.
Na de krokussen is daarmee het lentebeeld weer compleet dit jaar.
De koks van sterrenrestaurants slijpen inmiddels hun messen. Daar is weinig poëtisch aan.

De grootste deceptie uit mijn jeugdjaren is het aaien van een lammetje. Daarmee vergeleken
is de kroeskop van een neger nog fluweelzacht. Wat kan een stadskind zich vergissen.
En altijd weer moet ik bij het zien van lammetjes denken aan die reclameopdracht van weleer voor wol.
Fotografeer een pasgeboren lammetje, vers uit de moederbuik. Maar wel midden in de winter!
Dan heb je een probleem. In de veterinaire kliniek in Utrecht zou dat wel lukken, zeiden ze.
Twee dagen en nachten heb ik voor Jan Doedel zitten waken. Toen ik eenmaal thuis lam in bed plofte,
kwam het verlossende telefoontje: Wolletje is geboren.

De ruimte voor moeder en kind had ik afgebakend met strobalen. Een rijtje camera's lag daarop gereed
gevuld met rolfilms, maar toen het eerste flitslicht afging sprong dat stomme schaap
van schrik dwars overal overheen en sleurde de duurste camera aan gort. Sindsdien haat ik schapen.
Voor deze foto moest dan ook nogal wat weerstand overwonnen worden.

---