Jopa vertelt aan zijn kleinkinderen over
KONAAS, SLIJMPIE EN DE KROP SLA
Het is al weer een tijdje geleden dat Jopa een wandelingetje maakte (1e verhaal)
Toen had hij Konaas gezien. Samen met dat grappige kleine slakje Slijmpie.
"Hoe zou het met hen zijn?" vroeg Jopa zich af,
"En zouden ze nog iets leuks hebben beleefd? Of iets spannends?
Laat ik hen maar eens proberen te vinden."
Tja, dat was makkelijker gedacht dan gedaan.
Wáár zouden Konaas en Slijmpie nu zijn?
Jopa moest wel heel veel geluk hebben om ze wéér tegen te komen.
'Ik ga gewoon bij dat weitje van de vorige keer zitten,' bedacht Jopa.

Na een uur had Jopa nog niets gezien.
Nou ja, geen Konaas en Slijmpie, maar wel een heleboel andere dingen.
Vlinders, kikkers, libellen, zwarte torretjes, muizen en een paar lieveheersbeestjes.
Maar geen van allen had Konaas of Slijmpie gezien.
Een klein kikkertje was voor Jopa's neus gaan zitten. Recht voor hem
op een waterlelieblad in de sloot. Het kikkertje kwaakte brutaal:
"Ben jij die vieze oude man, die op mijn vaders hoofd heeft geplast?"
"Ja," zei Jopa, "Dat was ik. Wil jij misschien ook een warme douche?"
"Neeeeeehhh," schrok Kikkertje en dook snel onder het waterlelieblad.

Jopa wilde net weggaan toen een boer met een lawaaierige tractor
het gras ging maaien.
"Dag boer," zei Jopa, "Hebt u vandaag Konaas en Slijmpie al gezien."
Boer stopte zijn tractor langs de sloot en vroeg: "Wat zei u, Jopa?"
"Of u Konaas en Slijmpie al hebt gezien?"
Boer schoof zijn pet achterover, krabde peinzend op zijn hoofd en zei:
"Van die twee mensen heb ik nog nooit gehoord."
"Nee," zei Jopa, "Dat is een konijn met een slak op zijn rug.
Maar het kan ook een haas zijn."
"Óók met een slak op zijn rug?" vroeg de boer.
"Ja, boer."
Boer startte zijn tractor, keek bij het wegrijden Jopa wat medelijdend aan
en zei hoofdschuddend: "Ik praat nooit met konijnen of hazen.
En al helemaal niet met een slak.
En-uhhh… Jopa, je drinkt toch niet teveel wijn elke dag, hè!"
Teleurgesteld en een beetje boos stond Jopa op.
"Stomme boer. Denkt zeker dat ik gek ben," mopperde hij.

Een Lieveheersbeestje vloog voorbij, keerde om, landde op Jopa's neus
en fluisterde: "Jopa, volgens mij zijn ze aan de andere kant van de wei.
Ze zitten bij de boerderij in de groententuin te eten van lekkere sappige
slablaadjes."
"Foei," zei Jopa, "Dat mag niet. Dat vinden mensen helemaal niet leuk."
"Vertel ze dat dan maar," zei Lieveheersbeestje en vloog weg.

Jopa moest een heel eind lopen voor hij bij de boerderij kwam.
Toen hij er bijna was, werd hij gepasseerd door de boer op zijn tractor.

'Dat komt mooi uit,' dacht Jopa,
'Kan ik hem vragen of ik even in zijn groententuin mag kijken.'

"Ben je nog steeds op konazen en slakkenjacht?" vroeg Boer grijnzend.
"Nee, maar ik wil ze wel graag spreken," zei Jopa, "Ik heb gehoord
dat ze in jouw groententuin aan slablaadjes zitten te knabbelen."
"Ja, dat doen die vervelende beesten altijd," zei boer boos,
"Maar dit keer heb ik een heleboel giftige korreltjes rondgestrooid.
Dat zal ze zwaar op de maag liggen."
"Neeeeeehhh!!!!" riep Jopa, "Dat mag je niet doen."
"Het is mijn sla, dus dat mag ik wel doen!" zei boer schouderophalend.
Jopa sprong boos op en neer en riep: "Niettus!"
Waarop boer natuurlijk riep: "Wellus!"

Dat ging een tijdje zo door: "Niettus! Wellus! Niettus! Wellus!"
Tot de vrouw van de boer naar buiten kwam.
Ze was nieuwsgierig geworden door het geschreeuw van Jopa en haar man.
"Wat is hier aan de hand?" vroeg ze.
En toen Jopa en boer vertelden over Konaas, Slijmpie en de giftige korreltjes,
moest ze opgelucht lachen.
"Waarom moet je om zoiets verschrikkelijks lachen?" zei Jopa boos,
"We moeten juist heel snel kijken of we Konaas en Slijmpie nog kunnen
waarschuwen. Redden voor het te laat is."
"Dat hoeft niet meer," zei de boerin.
"Zijn ze dan al ziek?" vroeg Jopa angstig, "Zijn we al te laat?"
"Kom maar eens mee." De boerin nam Jopa aan de arm en fluisterde:
"Heel zachtjes lopen, anders hollen ze weg."
Jopa mocht voorzichtig om de hoek van de schuur kijken.
Daar zag hij Konaas en Slijmpie bij een grote krop sla zitten.
Ze knabbelden er lustig op los en je kon al goed zien dat hun buikjes
kogelrond werden.

"Ik zie geen gifkorreltjes!" fluisterde Jopa tegen de boerin.
"Nee, die liggen daar ook niet. Op dát plekje leg ik speciaal voor hen
altijd wat groente apart. Daar weet boer niets van."
"Maar dat kunnen Konaas en Slijmpie toch niet weten?!" riep Jopa.
"Ssssst, jawel, dat heb ik ze een tijdje geleden al verteld.
Ze moeten voorzichtig zijn heb ik gezegd. En alleen maar op dit plekje eten.
Anders worden ze ziek."
Jopa keek de boerin stomverbaasd aan: "Kan u dan met ze praten?"
De boerin trok Jopa aan zijn mouw. "Kom maar mee, Jopa.
Krijg je een kopje koffie met een gebakje en vertel ik je mijn verhaal
van Konaas en Slijmpie."

---

En dat verhaal vertelt Jopa een andere keer weer aan jullie.
Nu is Jopa veel te moe.