van jo misdom met altijd een plaatje bij een praatje

Jopa vertelt aan zijn kleinkinderen het verhaal over
KONAAS, SLIJMPIE EN HET VERHAAL VAN DE BOERIN
In het vorige verhaal had de boerin aan zijn mouw getrokken en gezegd:
"Kom maar mee, Jopa. Krijg je een kopje koffie met een gebakje en vertel ik je
mijn verhaal over Konaas en Slijmpie."
En nu zat Jopa gespannen te wachten op wat de boerin zou gaan zeggen.
HOE deed zij dat? Praten met Konaas en Slijmpie.

Terwijl ze koffie en gebak naar binnen bracht, zei de boerin:
"Laat ik mij eerst eens behoorlijk voorstellen," ze aarzelde, "Oh-ja, melk en suiker."
"Jopa," zei Jopa, "Wat leuk! Heet u Oja melk en suiker? Grappige naam."
Jans keek Jopa verbaasd aan, want Jans heette Jans en niet melk. En ook niet
suiker. En al helemaal niet melk en suiker.
"Volgens mij hebben we een misverstand," glimlachte Jopa, "Neemt u mij
niet kwalijk, ik was te snel. En hoe heet uw man?"
"Boer heet Jan," zei Jans, "Maar je koffie wordt koud. En mag ik jij tegen jou zeggen?"
Dat vond Jopa goed.

"Ongeveer een maand geleden," begon Jans, "Stond ik in de moestuin te schoffelen,
toen ik achter een grote dikke boerenkoolstronk iets zag bewegen"
(Jopa knikte begrijpend en dacht: Wat een moestuin is, en schoffelen, vertel ik de kinderen later nog wel een keer. Tussen twee haakjes is dat nu wat moeilijk)
"Jopa, wat zit je nou allemaal te mompelen?" vroeg Jans kribbig,
"Haakjes, haakjes, wat voor haakjes? Wil je weten wat ik te vertellen heb, of niet?"
"Uh, ja, uh, sorry mevrouw Jans, ik ben heel nieuwsgierig. Ik wil ook graag met
Konaas en Slijmpie kunnen praten. Net als u, uhhh... net als jij bedoel ik."
Jans knikte en vertelde verder.

"Ik stond te schoffelen, toen ik achter een grote dikke boerenkoolstronk
iets zag bewegen. En achter een boerenkoolstronk hoort niets te bewegen, dus dacht
ik: Jans, dacht ik, wat beweegt daar achter die boerenkoolstronk waar niets hoort
te bewegen? Later zeg ik nog tegen Jan, mijn man dus, ik dacht: hoe kan dat nou,
ik zie iets bewegen achter onze boerenkoolstronk en dat kan helemaal niet."

Jopa zuchtte. Het kon weleens heel laat worden vandaag.
"Jopa, wàt denk je dat Jan zei... nou, nou? Jan zei: Jans, het valt me mee dat je
ze niet zag vliegen. Nou vraag ik je, Jopa... dat zegt mijn man!"
Jopa kon niet anders dan bevestigend knikken en zei wijsgerig: Take it or leave it.
Dat had Jopa geleerd van een overvliegende uit de koers geraakte Engelse trekvogel
Take it or leave it  betekent je hebt verder geen keus, er valt weinig te kiezen.
Jans keek Jopa wat wazig, niet begrijpend aan.
"Laat maar," zei Jopa, "Vertel alsjeblieft verder, mevrouw Jans."

"Terwijl ik stond te schoffelen zag ik achter die boerenkoolstronk dus iets bewegen.
Dat lijkt wel een konijn dacht ik, of een haas. De slak zag ik pas veel later.
Die had zich verstopt achter Konaas zijn rug."
"Is Konaas wel een 'zijn'?" vroeg Jopa peinzend, "Een 'hij' bedoel ik?"
"Tuurlijk is Konaas een hij. Een 'zij' zou nooit zo'n vieze slak op haar rug meenemen,"
griezelde Jans, "Ik moet daar niet aan denken, bah, begrijp me goed...
Slijmpie is heel lief, maar ook een echte glibberige slijmbal. Dat Konaas dat niet erg
vindt op zijn rug, vind ik heel knap van Konaas."

Jopa wachtte ongeduldig tot Jans weer verder vertelde................

'Ik gooide een paar slablaadjes naar de boerenkoolstronk en zag dat Konaas
dat met zijn linkerpootje naar zich toetrok. Konaas is links, weet je. En jij, Jopa,
ben jij rechts of links?"
"Rechts!" Jopa snauwde het bijna, maar kon zich nog net beheersen.
Mens, vertel toch eens door dacht Jopa, Schiet nou toch eens op.

'Nou ja," zei Jans, "Om van een lang verhaal korte stukjes te maken,
vanaf dat moment hoef ik alleen maar ergens naar toe te wijzen en Konaas
begrijpt mijn bedoeling. Ook heb ik hem geleerd dat een pijl in de grond gekrabd
hetzelfde betekent als mijn ergens naartoe wijzen. Sindsdien weet Konaas
dat er altijd wel op een veilig plekje iets lekkers op hem ligt te wachten."
"Dus je kan niet echt met Konaas praten?" zei Jopa teleurgesteld.
"Nee, natuurlijk niet," lachte Jans, "Doe niet zo dom Jopa! Wie kan er nou met
een konaas praten? Dat kan toch niemand."
"Kweet niet," zei Jopa, "Mijn vader zat 's morgens vroeg wel altijd met de
mussen op zijn balkon te praten."

Op dat moment kwam boer Jan de kamer binnen. Met in zijn rechterhand
een aan zijn oren hangende hevig spartelende Konaas.
Slijmpie kon zich niet langer vasthouden en viel op de grond.
"Raad eens, wie er aan een mooie grote slakrop zat te knabbelen!" vroeg boer Jan
terwijl hij boos nóg een stap naar voren deed.
"Pas op, pas op, je trapt bijna op Slijmpie," gilden Jopa en Jans tegelijk.
"En wie heeft daar op die vreemde plek mijn mooie grote slakrop neergelegd?
Nou, nou?" vroeg boer Jan verder.
"Ik," zei Jans, "En als je dat niet goed vindt, krijg jij vanavond geen boerenkool.
En geen worst. Mag je op een droog korstje brood bijten. Take it or leave it."
Jans was zelf verbaasd dat ze dit allemaal zei. En boer Jan?

Boer Jan begreep heel goed wat take it or leave it betekent en liet direct de oren
van Konaas los. Hij moest wel, anders kreeg Jan voor straf geen boerenkool.
Konaas plofte op de grond. Bovenop Slijmpie, die iets hoorde knapperen.
Konaas en Slijmpie riepen allebei "AU!" Konaas hinkte op drie poten in het rond
en Slijmpie lag op zijn rug te spartelen en riep alsmaar "Oh oh, oh oh!"
Jopa raapte hem op en zag dat er van Slijmpies huisje een heel klein stukje was
afgebroken. Oh, oh, oh, wat een toestand ineens!
"Dat kan ik wel weer lijmen," zei Jopa, "Maar eerst moeten we dat stukje vinden."
"Er prikt iets in mijn linker achtergroteteen," kreunde Konaas.
Jans wees direct naar haar schoot. Wijzen betekent een veilig plekje wist
Konaas en sprong bij Jans op schoot.
Nu kon Jopa de achterpoot goed bekijken. "Jans, heb je een pincetje voor mij?"

Boer Jan wilde iets goed maken en riep: "Ja, dat pak ik wel even."
"Dankjewel boer Jan," zei Jopa, "Heb je ook een tubetje lijm voor Slijmpies huisje?
En als je toch aan het zoeken bent, graag een pleister voor de poot van Konaas."
Jopa kon alles keurig in orde maken, want Jopa is een handige boender.
Konaas keek trots naar zijn pleister en Slijmpie was de eerste en enige slak
op de hele wereld, die een keurig gerepareerd huisje op zijn rug had.
"Dankjewel Jopa," zeiden ze allebei. Maar Jopa verstond het niet.
Ze hadden nog steeds niet geleerd met elkaar te praten.
Dat was wel heel erg jammer.

Misschien dat het in een volgend verhaal toch nog gaat lukken.

                                                    ---

mei 2010