Als ik ergens de pest aan heb, dan is het wel en plein publique voor joker zitten.
Maar Lasmi stond erop. "Zelfportretten zat," riep ik knorrig en liet mij lijdzaam zakken.
Ik mocht slechts kiezen uit een karikatuur of een portret.
Twintig minuten met een helle spot op mijn kop. En waarvoor? Belachelijk resultaat.
Ik lijk nog het meest op Geert Wilders. En een beetje op Wim Duisenberg. En bovendien...
zo'n lachebekje ben ik nu ook weer niet.

Heb mij zelf bezig gehouden met wat foto's maken van de tekenaar.
Volgens mij kan je hem beter te vriend houden. Een lijf als een sumoworstelaar. Armen als boomstammen. Biceps als ballonnen. Het potlood nietig als een lucifer.

Na mij was Lasmi aan de beurt. Zij wilde een portret. De ijdeltuit.
En dàt terwijl ik van haar de mooiste portretten heb gemaakt. Ik was zwaar beledigd :-)
Gelukkig is het resultaat niet echt om over naar huis te schrijven. Beetje droevig ook.
Les 1: Dit type gezicht nooit recht van voren afbeelden. Zie de foto hieronder waar ze
iets afgewend poseert. Al tigkeer beter!

---