Dat moest vereeuwigd worden. Pap en mam gaan weer kamperen.
Wéér... want dat is lang geleden. Ze willen naar het strand. Althans zij. Ze is gek op wind.
Wat heet... het kan haar niet hard genoeg waaien. Storm is nóg mooier.
Als die tent dat nu ook maar vindt!

Het tafereeltje bij de buren deed mij sterk aan vroeger denken. 21 Jaar geleden.
Lasmi en ik kenden elkaar nog maar net. Jong geluk. Lasmi wilde met mij kamperen.
Dat had zij vroeger veel gedaan. Ik niet. Alleen in militaire dienst. In de winter.
Met een sheltertje. Formaat zakdoek. Koukleumen in de sneeuw. Armoe. Niks voor mij.

We leenden van mijn verse zwager een tent. Tentje. Formaat luier.
Ook wij waren zo slim eerst even een proefopstelling te maken. Op het grasveldje
voor haar deur in Beek, waar ze toen woonde. En ja hoor... ze wist er alles van zo leek het.
Op naar de Belgische Ardennen.

Daar hadden we ineens grote moeite de juiste stokken aan elkaar te passen.
Helaas sloeg ik de foute, dunne slappe, metalen haringen krom op de rotsachtige ondergrond.
Toch leek alles na een stief kwartiertje worstelen goed gelukt. Maarrrrrr...
toen ik even later het schamel onderkomen op mijn gemak bekeek, moest ik onbedaarlijk lachen.
Je raadt het nooit, je wil het niet weten, we hadden de tent binnenstebuiten opgezet.

:-))