Per ongeluk was ik getuige. Ik voelde mij een gluurder. Dat nog wel.
Maar kon het intiem tafereeltje toch fotografisch niet voorbij laten gaan.
Zij voelden zich onbespied. Op bezoek bij pa en ma. Buiten even een sigaretje roken.
Na het laatste teugje kijk je elkaar aan. Je staat ineens met lege handen.
De omgeving absoluut totaal onscherp. Alleen wat roze wolkjes om je heen.

Het deed mij ogenblikkelijk denken aan mijn eigen jonge jaren.
Alvorens drie Amsterdamse trappen te beklimmen, deden wij het beneden in het portaal.
Tot mijn vader ongeduldig naar beneden schreeuwde: "Duurt dat nog lang?!!!"
Een lieve man, maar vaak onredelijk onbehouwen. Bovendien was hij een kettingroker.
Geen reden dus, om eenmaal boven, het ouderlijk toezicht buiten even te ontlopen.

Zo zie je maar, het landelijk ingeslopen rookverbod geeft ruimte aan het liefdesleven.
Elk nadeel hep z'n voordeel. En bovendien in mei ..........

---