Er is dat mopje over een niet zo slimme houthakker, die een boom omhakt.
Dat is op zichzelf niets bijzonders, maar de boom valt op zijn been.
De man rukt en rukt en rukt, maar in zijn been is geen beweging te krijgen.
Ook de avond valt.
Tot zijn schrik hoort de houthakker in de verte het gehuil van wolven.

Nee, hè! Dat zal me toch niet gebeuren denkt hij. En hij rukt en rukt opnieuw.
Tevergeefs. Wat nu? De wolven komen snel dichterbij.
Ik kan nog maar één ding doen weet hij. Alles beter dan opgevreten worden.
Hij heft de bijl en klieft in één keer het been van zijn romp. De splinters vliegen in het rond.
Van het houten been rest slechts wat aanmaakhout.
_

De 'stoel' op bovenstaande foto lijkt mij prachtig als 'grafsteen' voor een houthakker.
Zo zal het niet bedoeld zijn, maar het is heel wat fantasierijker
dan de armzalige stompen, die je in bossen en parken bij tientallen tegenkomt.

---