Het eeuwenoude poortje ligt aan een rivier, waar in vroeger dagen
een ranke roeiboot wachtte op Mama met opgewonden blijde kinderen
en een picknickmand meegenomen door haar page, die het adelijk gezin
vervolgens roeide naar een eiland slechts een heel klein stukje verderop.
Als het eeuwenoude poortje ons toch eens verhalen kon!

Mama dacht dan vaak aan die nacht dat zij, nog niet getrouwd
door haar amant gedragen in zijn armen, heimelijk door het poortje glipte,
het toen nog mulle zandpad overstak, vervolgens samen naar het eiland, waar.........
Zich die nacht nog goed herinnerend keek Mama glimlachend,
trots en met een warm gevoel van binnen, naar haar oudste dochter.

Het poortje is nu dichtgetimmerd. Een wilde woekerplant verspert de weg.
Alleen de sluitsteen herinnert zich die dagen. Helaas, het jaartal is versleten.
Een accolade legt vergeefs verband naar nu en lang geleden.

---