Mensenhanden zijn er niet aan te pas gekomen.
Geen boswachter bijvoorbeeld met een heel bijzonder stekje.
Nooit als bescherming zorgzaam vastgebonden aan een stokje om
niet om te waaien en ook niet door kinderen geplant
tijdens een landelijke bomenplantdag. Nee, gewoon ontsproten
uit een zaadje, dat een buurman al of niet expres had laten vallen.

Wel had hij zich tijdens zijn geboorte direct voorgenomen
het heel anders te gaan doen dan al die burgerlijke bomen om hem heen.
Het woord 'eigengereid' kende hij nog niet.
Betekent eigenwijs leerde hij later.
Eigenzinnig vond hij beter klinken. Hoe dan ook...
dat simpele rechttoe rechtaan omhoog vond hij maar niks.

Hij wist het zelf niet, maar de reden was heel logisch.
Het zaadje had een gespleten ziel. Was innerlijk verdeeld.
Een enigszins schizoïde persoonlijkheid. Dat bleek best lastig.
De beginjaren waren dan ook uiterst moeilijk geweest.
Een constant gevecht met zichzelf.
Een worsteling niet alleen de juiste richting te ontdekken,
maar ook om na de splitsing toch
het broodnodige saamhorigheidsgevoel te houden.

Uiteindelijk bleek het allemaal nog heel eenvoudig.
Elke tak zag al spoedig in omhoog te willen klimmen naar het licht.
Die logica had ook de boswachter reeds vroeg voorspeld,
maar verwonderde zich nu: Zoiets als dit... zag je niet elke dag.

En ik, als fotograaf, kon helaas niet verder achteruit om ook
de gemeenschappelijke kruin erop te krijgen.
De jaloerse dikke donor versperde mij de weg en bromde:
"Ja jongeman, dit is heel bijzonder zeggen ze. Een Siamese vierling.
Maar als je het mij vraagt, lijkt het meer een takkenbos."

---