Hij deed heel erg zijn best om binnen te komen.
Nee, niet de kabouter, de langpootmug danste fladderend van hoog naar laag.
De schuifpui wist echter van geen wijken.
Ik zat aan aan het ontbijt. Misschien was dat de reden.
De kabouter echter vertrok geen spier. Werd er niet koud of warm van.

Dit is niet zo maar een kabouter. Vergis je niet. Dit is kunst. Een beetje kenner
ziet dat zo. Kunst van Herr Ottmar Hörl.
Hij maakt ze in allerlei uitvoeringen en parkeert er dan een paar duizend in een stad
op éen of ander plein, park of straat. Ottmar noemt ze dan ook 'multiples'.
Deze kreeg ik voor mij verjaardag en als je nu ook nog weet
dat ik mijn geliefde al sinds jaar en dag mijn kabouter noem, dan is het direct helder
dat de gever met deze gift een duidelijke boodschap heeft willen overbrengen.

Der Ottmar heeft de kabouter een naam gegeven: Stinkefinger. In het Engels
gewoon the finger en in het Frans doigt d'honneur. Wonderlijke vertalingen.
Maar ik ben er blij mee. Achteloos naar deze kabouter wijzen is nu voldoende.
Hoef niet meer de hele dag met omhooggestoken middelvinger rond te lopen.

---