Nauwelijks te geloven. Boven de wolken schijnt de zon.
Inktzwarte lucht. Dat liegt er niet om. Het begint al te spetteren.
Oma Misdom zou zeggen: Daar komt een schip met zure appelen.
Bomen zwiepen in de wind. Een deur knalt dicht. Ramen rammelen.
Vogels houden zich schuil. Een paar verlate filerijders haasten zich naar huis.
Een paraplu fladdert door de straat. De loser holt er achteraan.

De straat is verder leeg. Stilte voor de storm. Dat zal niet lang meer duren.
Een donderklap. Een flits. Sodeju, dat was dichtbij. En dan ineens...
het hoost. Het klettert op het dak. Een gordijn van water. Lente?!

Ik start de computer. Bekijk de foto. En schrijf.