TWEEDE LEG
Dit verhaaltje wordt me zomaar in de schoot geworpen.
Klokslag zes. Ik zit lekker rustig achter mijn computer. Dan ineens… een gekrijs van jewelste. Wat is er in Godsnaam aan de hand?
Als ik nieuwsgierig op mijn platje stap, hollen daar zes meisjes als gekken achter een bal. De buurman van een paar huizen verder doet mee. Zijn dochter heeft waarschijnlijk een verjaarspartijtje.

Ik ga naar binnen om mijn camera te pakken, maar als ik terugkom is het even pauze.
Jan Hen zit lijdzaam met de bal op schoot te wachten op betere tijden. Naast de lege vuilnisbak van 110 die een uur geleden nog voor mijn deur stond.
(Vuilnismannen letten daar uiteraard niet zo op.)
Ik heb 'm - sociaal als ik ben - naar de overkant gebracht. Maar twee meter te veel naar links, voor 111. Daar hoort-ie niet. Sorry, foute boel.
111 had mij gelukkig vanachter de keukengordijntjes gezien en schoof de bak drie minuten later door naar 110. Keurig. Maar wat een getut, wat een eng gedoe.
Wat een kleinburgerlijkheid.

De meiden zijn inmiddels luidkeels aan het overleggen wie de baas is, want er wordt natuurlijk weer vals gespeeld. Buurman ziet mij.
Kennelijk verlegen met de situatie groet hij me met een aarzelend slap handje.
Ik groet terug. Tracht ongezien een foto te maken. Heeft hij dat toch opgemerkt?
Voelt hij zich betrapt? Met de bal onder zijn arm sloft hij naar huis.
“Doe je niet meer mee?” protesteren de meiden.
Even later hoor ik: "Eten!" Spoedig is de rust weergekeerd.

Nu zit buurman aan tafel met de vriendinnen van zijn tweede leg.
De poes van weer andere buren zit nog steeds op het dak van mijn auto. Daar moet ik toch maar eens wat van gaan zeggen.

---

Krijg ik van de poesenbuurman een mailtje terug: Mooi.
Ik zag ze ook voetballen toen ik thuis kwam.
Deze poes is helaas niet van ons. De onze heb ik een paar weken geleden begraven, aangereden door een auto denk ik
Lag die heel mooi, maar ook heel stil voor het huis.